Δάσκαλε! Δώσε μου ένα Ιδανικό, για το οποίο να αγωνιστώ. Ιδανικό, για το οποίο θα μπορούσα όχι μόνο να πεθάνω, αλλά και να ζήσω. Δάσκαλε! Χάρισέ μου ένα νέο όνομα, και θα το κουβαλήσω σε όλη μου τη ζωή. Δάσκαλε! Δώσε μου λίγη απ' τις γνώσεις σου, για να τις σκορπίσω, σαν σπόρους αγαθότητας, στις ανοιχτές καρδιές των ανθρώπων.
Δάσκαλε, δώσε μου μια σταγόνα της κατανόησής σου· πάνω της, σαν σε θάλασσα, θα σαλπάρω και θα φτάσω στις ακτές του Ονείρου. Δώσε μου τη σπίθα της Πίστης σου, θα την κρατήσω στις παλάμες μου και θα τη μεταφέρω στον κόσμο, αναφλέγοντας ό,τι συναντήσω στο δρόμο, μέχρι το Σκοτάδι να γίνει Φως.
Δάσκαλε! Μάθε με ότι αυτός ο κόσμος είναι άχυρο, ξύλο και φθορά. Δεν θα το καταλάβω μόνο καλά αυτό, αλλά θα ξέρω και την ώρα της φωτιάς. Χάρισέ μου τη δική σου κατανόηση, αλλά όχι τη λύση στα προβλήματά μου: Μάθε με να τα νικώ.
Δείξε μου τη δύναμή σου, για να ξυπνήσει εκείνη που κοιμάται μέσα μου, και για να γίνει πιστή σύντροφος σου στο Μονοπάτι της Αιώνιας Ανόδου. Και αν μια μέρα βρεθώ αδύναμος και εκτείνω το χέρι μου προς εσένα — μην το απορρίψεις· πάρε το, σφίξ' το τόσο δυνατά ώστε να νιώσω πόνο με την ψυχή μου... Και θα συνεχίσω το Δρόμο και δεν θα είμαι μόνος...
Δάσκαλε! Δώσε μου ένα κομμάτι της Αγάπης σου. Θα γίνει μαγιά στο Ψωμί της Καλοσύνης που φυτρώνει στην καρδιά μου. Όλα αυτά μου είναι τόσο απαραίτητα! Και τώρα, στον κόσμο μας όπου δεν υπάρχουν φωτισμένοι άρχοντες, Δάσκαλε, μην μου εξηγείς υπερβολικά πολλά...
Δεν εγώ σε επέλεξα, αλλά εσύ εμένα — γίνε λοιπόν Κυρίαρχός μου. Δεν βλέπω ταπείνωση για μένα σ' αυτό, και το χρειάζομαι ειλικρινά, και δώσε μου τη δυνατότητα να στέκομαι δίπλα σου ώμο με ώμο στις μάχες.
Και αν στο δρόμο σου σκοντάψεις — στηρίξου πάνω μου, ώστε να μην αγγίξεις τη γη· στα όνειρά μου είσαι ίσιος και ατάραχος, και το βλέμμα σου στραμμένο στα Άστρα και στον Ήλιο.
Όταν ο θάνατος έρθει σε μένα — δώσε μου βεβαιότητα, ότι η ζωή δεν θα τελειώσει εκεί αλλά θα συνεχιστεί. Και αν φύγεις πρώτος και δεν με θεωρήσεις άξιο να γίνω θυσία στο εκλεκτό Μονοπάτι — άσε με να σε ακολουθήσω.
Διέταξέ με, Δάσκαλε, σε ό,τι θεωρήσεις άξιο. Δεν θα υποχωρήσω. Δεν θα φοβηθώ τους κινδύνους. Πάντα θα ακούω τη φωνή σου. Δεν θα διαστρέψω τις διδασκαλίες σου, θα υπακούσω με την καρδιά και θα συνεχίσω το έργο, Δάσκαλε, για σένα μέσα από αυτή τη ζωή και μετά — στην Αιωνιότητα...
Δεν επιθυμώ τον Ουρανό. Μη μου τον υπόσχεσαι. Το μόνο που θέλω — είναι να δημιουργήσω έναν Νέο, Καλύτερο Κόσμο, όχι για μένα, αλλά για τους αδελφούς μου — τους ανθρώπους, που δεν γνωρίζουν τις αιτίες των δεινών τους, ούτε γιατί γεννιούνται στο Φως, ούτε γιατί πεθαίνουν... Και ας βρουν μια μέρα εκείνο που υπάρχει μέσα σου, όπως το βρήκα κι εγώ...