Θρύλοι και μύθοι της «Νέας Ακρόπολης»

Ξένια Κιρίλοβα

Εκατερινбург, 2007

Τον τελευταίο καιρό η προσοχή της κοινής γνώμης όλο και περισσότερο στρέφεται σε ένα φαινόμενο όπως η «Κλασική Φιλοσοφική Σχολή “Νέα Ακρόπολη”». Παρουσιαζόμενη ως πολιτιστικός και μορφωτικός οργανισμός, αυτή η οργάνωση έχει πολλούς οπαδούς ανάμεσα σε αρκετά μορφωμένους ανθρώπους, πράγμα που, γενικά, δεν είναι καθόλου παράδοξο. Το περιοδικό της «Νέας Ακρόπολης» «Άνθρωπος χωρίς σύνορα» είναι γεμάτο φωτογραφίες μνημείων ιστορίας και πολιτισμού, αποφθέγματα γνωστών στοχαστών και ποιητών, ενώ κατά τη διάρκεια των «διαλέξεων φιλοσοφίας» από τη σκηνή ακούγονται άφθονα λόγια για το έλεος, το καλό, το ιδανικό και την ανεκτικότητα. Ο οργανισμός δραστηριοποιείται έντονα με παιδιά-ορφανά, οργανώνει σεμινάρια σε εξωτικά θέματα και προσφέρει στη νεολαία που αναζητά τον εαυτό της κάθε είδους τρόπους δημιουργικής αυτοπραγμάτωσης. Οι ηγέτες και τα μέλη της «Νέας Ακρόπολης» είναι εξαιρετικά φιλικοί και πρόσχαροι, γεγονός που συχνά τους ανοίγει τις πόρτες ορισμένων κύρους ανωτάτων σχολών και βιβλιοθηκών. Η «Νέα Ακρόπολη» διακηρύσσει ως στόχους της:

1. Την ένωση των ανθρώπων στη βάση του ιδανικού της παγκόσμιας αδελφοσύνης, ανεξαρτήτως θρησκεύματος, φυλής και κοινωνικής τάξης.

2. Την αφύπνιση στον άνθρωπο μιας ολιστικής θεώρησης του κόσμου μέσω της συγκριτικής μελέτης των επιστημών, των διαφόρων μορφών τέχνης, των φιλοσοφικών και θρησκευτικών συστημάτων.

3. Τη βοήθεια σε κάθε άνθρωπο να βρει την αρμονία με τη Φύση, αναπτύσσοντας τις εσωτερικές του δυνατότητες και γνωρίζοντας τους νόμους της ζωής (η χρήση κεφαλαίου γράμματος στη λέξη «Φύση» υπάρχει στο επίσημο Καταστατικό της οργάνωσης. – Κ.Κ.).

Λοιπόν, τι είναι στην πραγματικότητα η «Νέα Ακρόπολη»;

Μετά από συζητήσεις με τη διοίκηση της οργάνωσης και μελέτη της δημόσια προσβάσιμης προγραμματικής της βιβλιογραφίας, διαγράφεται το εξής πορτρέτο αυτής της οργάνωσης:

1. Η «Νέα Ακρόπολη» δεν θεωρεί κανένα συγκεκριμένο σύστημα απόψεων ως αληθινό. Σκοπός της είναι να γνωρίσει τους ακροατές με όλο το φάσμα απόψεων και γνώμης, χωρίς να δίνει προτεραιότητα σε κανένα κοσμοθεωρητικό σύστημα. Ενώνει τους ανθρώπους όχι στη βάση της πίστης σε ορισμένα θρησκευτικά δόγματα, αλλά μόνο σε θέματα φιλανθρωπίας.

2. Η «Νέα Ακρόπολη» είναι απολύτως ανεκτική. Σέβεται όλες τις απόψεις, γνώμες και θρησκείες, θεωρώντας τις ισότιμες. Δεν προτιμά καμία θρησκεία. Κατά συνέπεια, δεν υπάρχει και προσωπικότητα της οποίας οι απόψεις να θεωρούνται αδιαμφισβήτητες.

3. Συνεπώς, η «Νέα Ακρόπολη» δεν έχει και δεν μπορεί να έχει κανένα δικό της «δόγμα», δηλαδή καθορισμένο σύνολο θρησκευτικών δογμάτων, που να αναγνωρίζεται το ίδιο από όλα τα μέλη της. Όπως επισημαίνει στην πραγματογνωμοσύνη της από 06.12.2006, που εκπονήθηκε μετά από αίτημα του εικατερίνμπουργκικού παραρτήματος της «Νέας Ακρόπολης», η διδάκτωρ φιλοσοφικών επιστημών Ε.Σ. Ελμπακάν, ο οργανισμός «ασχολείται με τη διάδοση της γνώσης, όχι της πίστης» και «σε αυτόν εντάσσονται άνθρωποι διαφορετικής ομολογιακής προέλευσης ή άθεοι». Πολύ περισσότερο, η «Νέα Ακρόπολη» δεν μπορεί να έχει κάποιο μυστικό δόγμα.

4. Από αυτό προκύπτει ότι η ίδια η διαδικασία ανάγνωσης διαλέξεων εκλαμβάνεται ως απλή μετάδοση ορισμένων πληροφοριών, ενώ στο πλαίσιο των θεμάτων των διαλέξεων μπορούν να παρατίθενται διαφορετικές, συχνά αλληλοαποκλειόμενες, απόψεις για το ίδιο ζήτημα.

5. Όλα τα γεγονότα παρουσιάζονται απολύτως αληθινά, καθώς βασικός σκοπός των διαλέξεων είναι η αύξηση του μορφωτικού επιπέδου των μαθητών.

6. Έχοντας παρακολουθήσει τον κύκλο των διαλέξεων, ο μαθητής μπορεί αυτόνομα να επιλέξει οποιοδήποτε σύστημα πεποιθήσεων. Ως «αυτονομία» νοείται επιλογή στην οποία δεν ασκείται κανενός είδους πίεση, ούτε ψυχολογική. Ούτε η δομή των διαλέξεων ούτε η συμπεριφορά του ομιλητή ασκούν οποιαδήποτε επίδραση στη συνείδηση του ακροατή και δεν τον οδηγούν με μεθόδους χειραγώγησης σε κάποιο εκ των προτέρων καθορισμένο αποτέλεσμα.

7. Η στάση απέναντι στον γύρω κόσμο είναι απολύτως θετική, αφού η «Νέα Ακρόπολη» αντλεί τις πολιτιστικές της αξίες ακριβώς από αυτόν.

8. Επομένως, ο όρος «ολοκληρωτική αίρεση» είναι απολύτως ανεφάρμοστος στην «Νέα Ακρόπολη».

Αν δεχτούμε όλα τα παραπάνω ως αλήθεια, πράγματι, φαίνεται απολύτως αβάσιμη η θέση των ειδικών στη μελέτη αιρέσεων, που με επιμονή αποκαλούν τη «Νέα Ακρόπολη» καταστροφική λατρεία. Προτείνω, χωρίς να εμπλακούμε σε αχρείαστες συζητήσεις, απλώς να αντιπαραβάλουμε τα παραπάνω σημεία με τα εσωτερικά υλικά της «Νέας Ακρόπολης» και να ελέγξουμε κατά πόσον ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

1. Θεωρείται άραγε κάποιο συγκεκριμένο σύστημα απόψεων ως αληθινό; Έμμεση απάντηση σε αυτό περιέχεται στο άρθρο του ιδρυτή της «Νέας Ακρόπολης» Χόρχε Άνχελ Λιβράγκα «Περί σχολαστικισμού» του Σεπτεμβρίου 1981 (εφεξής — «Περί σχολαστικισμού»), παρ. 6, ενότητα «Για τους διδάσκοντες»: «Ο διδάσκων πρέπει να είναι σαφής και κατανοητός στις εξηγήσεις του. Δεν αρκεί να γνωρίζει κανείς την αλήθεια, πρέπει να μπορεί να την εξηγήσει, να τη μεταδώσει στη συνείδηση και, αν χρειαστεί, ακόμη και να την αποδείξει. Να θυμάστε ότι οι νέοι που έρχονται στη Σχολή συχνά είναι απογοητευμένοι από τη ζωή και αναζητούν νέους δρόμους για την πραγματοποίηση των ιδανικών τους. Δεν μπορείς να διαστρεβλώνεις τη Διδασκαλία μόνο από φόβο μήπως πληγώσεις τα συναισθήματα ιδιαίτερα ευαίσθητων, διότι οι μαθητές μας ήρθαν σε μας για την αναζήτηση αληθειών συντριπτικών και ακαταμάχητων, όχι για την ασαφή ρητορική που δεν εξηγεί τίποτε σε κανέναν». Στην ενότητα «Για τους μαθητές» επίσης διακηρύσσεται: «Βούτηξε με το κεφάλι στα Μυστήρια — σ’ αυτά είναι κρυμμένη η Αλήθεια».

Έτσι, στη «Νέα Ακρόπολη» προφανώς υπάρχει κάποιο σύστημα απόψεων, το οποίο αναγνωρίζεται ως απόλυτη αλήθεια, και επιπλέον ονομάζεται Διδασκαλία. Οι δηλώσεις των ηγετών της σέκτας ότι η «Νέα Ακρόπολη» δεν έχει δική της διδασκαλία, υπό το φως αυτών των στοιχείων, μοιάζουν με αναιδή ψέμα. Επιπλέον, σύμφωνα με τις εσωτερικές οδηγίες της οργάνωσης, οι λέκτορες («ινστρουκτόρες») οφείλουν όχι μόνο να πιστεύουν ακλόνητα στην προτεινόμενη διδασκαλία, αλλά και να την μεταδίδουν στις δημόσιες διαλέξεις, χρησιμοποιώντας τις αποκλειστικά για να εμφυσήσουν στους ακροατές τις πεποιθήσεις της ηγεσίας της οργάνωσης.

Ως παράδειγμα, ας παραθέσουμε αποσπάσματα από την απομαγνητοφώνηση μαθήματος της επικεφαλής της ρωσικής «Νέας Ακρόπολης» Ελένα Σίκιριτς με τους «ινστρουκτόρες» στις 02.02.1997 «Εκδήλωση των 7 νόμων στο έργο του ινστρουκτόρα» (εφεξής — «Εκδήλωση των 7 νόμων...»): «Ο ινστρουκτόρας κατά τον Νόμο της Ενότητας δεν μεταδίδει τίποτε δικό του. Μεταδίδει όχι το δικό του, αλλά την ουσία. Κρίσιμη στιγμή. Η ιδέα που πρέπει να μεταδώσει δεν είναι δική του. Και σύμφωνα με την αρχή των εκπορεύσεων, αν λάβουμε υπόψη τον Νόμο της Ενότητας, ο ινστρουκτόρας πρέπει πρώτα απ’ όλα να μεταδίδει την ουσία, την ιδέα, το αρχέτυπο εκείνου του οργανισμού του οποίου αποτελεί μέρος. Τα βασικά αρχέτυπα, ιδέες, σημεία αυτού που αποκαλούμε ιδεολογία της Ακρόπολης. Αυτό είναι το πρώτο σημείο. Άρα, το πρώτο μας καθήκον σε όλες τις συναντήσεις μας, στις διαλέξεις, στις ατομικές συνομιλίες, όπως λέει η «Φωνή της Σιγής», είναι: “συμφώνησες άραγε την ψυχή σου με…”. Συμφώνησες άραγε τις υποθέσεις σου, τα βασικά σημεία, με την καρδιά, τη δογματική και τη φιλοσοφία της Ακρόπολης; Κι εδώ, από την άποψη του νόμου, από την άποψη του ινστρουκτόρα, δεν υπάρχουν δέκα χιλιάδες δογματικές διδασκαλίες. Δεν υπάρχουν δέκα χιλιάδες διαφορετικές κατανοήσεις της δογματικής. Υπάρχουν δέκα χιλιάδες διαφορετικές μορφές, μέσα στις οποίες εκτίθενται οι ίδιες ιδέες. Και άρα, μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το πρώτο και βασικό καθήκον, όχι μόνο του ινστρουκτόρα, αλλά και του υπεύθυνου (τώρα μιλάμε στο πλαίσιο της διάλεξης), είναι να μην παρεκκλίνει από την οδό, να μην απομακρύνεται, να μην διαστρεβλώνει. Να μην δίνει τις αυθαίρετες ερμηνείες του, που δεν έχουν έρεισμα ήδη επιβεβαιωμένο, μέσα στο ίδιο το πλαίσιο της φιλοσοφίας της Ακρόπολης, από τις ή άλλες υποθέσεις, τα λόγια του ΧΑΛ, των κλασικών, της Μπλαβάτσκα, εμένα κ.τ.λ.» (εφεξής: η έμφαση με έντονη γραφή δική μου. — Κ.Κ.). Και παρακάτω: «Για να σας είναι πιο εύκολο και για να μπορούμε να μεταδίδουμε αυτό που επίσημα αποκαλούμε ιδεολογία της Ακρόπολης, το πρώτο ερώτημα που θα θέτουμε: πώς θα το έκανε αυτό ο ΧΑΛ;».

Χρησιμοποιώντας την ορολογία της επιστήμης περί αιρέσεων, έχουμε μπροστά μας μια μορφή «λατρευτικής γνώσης», δηλαδή μια καθολική μέθοδο, με τη βοήθεια της οποίας οι οπαδοί μπορούν να επιτύχουν την ευτυχία, την ένωση με τον Θεό, την τελειότητα, να βρουν το νόημα της ζωής κ.ο.κ. Αν όμως συγκρίνουμε τις παραπάνω δηλώσεις με το πρώτο σημείο της διαφημιστικής περιγραφής της «Νέας Ακρόπολης», έχουμε ξεκάθαρη εξαπάτηση κατά τη στρατολόγηση, που αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό και τυπικό γνώρισμα των ολοκληρωτικών αιρέσεων. Πράγματι, οι ακροατές έρχονται να γνωριστούν με τις διάφορες φιλοσοφικές θεωρίες και όχι με το θρησκευτικό δόγμα του ιδρυτή της «Νέας Ακρόπολης» Χόρχε Άνχελ Λιβράγκα (ΧΑΛ), το οποίο επιχειρείται να τους μεταδοθεί υπό το πρόσχημα διαλέξεων.

2. Υπάρχει άραγε κάποια ιεροποιημένη προσωπικότητα, οι απόψεις της οποίας αναγνωρίζονται ως αδιαμφισβήτητες; Για να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό, θα στραφούμε ξανά στη «συνάντηση ινστρουκτόρων» «Εκδήλωση των 7 νόμων...»: «Και άρα, η πρώτη στιγμή που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι ότι εμείς μαζί σας μεταφέρουμε ένα κομμάτι του ΧΑΛ. Δεν λέω το δικό μου. Τώρα μιλάμε για τον βασικό και κύριο κρίκο που μας συνδέει, ας το πούμε, με τον κόσμο των Αρχέτυπων. Μιλήσαμε γι’ αυτό, τι σημαίνει στην πραγματικότητα να διαβάσεις καλά μια διάλεξη, να κάνεις καλά μια συνάντηση, μικρή ή μεγάλη· σημαίνει να το κάνεις έτσι, σαν να βρισκόταν στη θέση μας εκείνος... Το ιδανικό μοντέλο είναι να φανταστείς ότι στις σκέψεις του δίνεις τα δικά σου παραδείγματα, το δικό σου χρώμα… Όταν, από την άποψη του Νόμου της Ενότητας, ετοιμάζω μια διάλεξη, θέτω στον εαυτό μου το ερώτημα: πώς θα το εξηγούσε αυτό ο ΧΑΛ... Για να σας είναι πιο εύκολο και για να μπορούμε να μεταδίδουμε αυτό που επίσημα αποκαλούμε ιδεολογία της Ακρόπολης, το πρώτο ερώτημα που θα θέτουμε: πώς θα το έκανε αυτό ο ΧΑΛ; Και σας διαβεβαιώνω, εγώ, για παράδειγμα, ειδικά πριν από τις φορματίβ συναντήσεις, πάντα όταν κάθομαι να προετοιμαστώ, αφού μαζέψω και διαβάσω ένα σωρό υλικό, πάντα θέτω στον εαυτό μου το πρώτο ερώτημα: και τι θα έλεγε ο ΧΑΛ; Αυτό είναι για μένα ο άξονας…».

Εκεί: «Για τέτοιες καταστάσεις χρειάζεται πιο βαθιά γαλήνη της ψυχής. Ψυχής που στηρίζεται στον Δάσκαλο. Είναι η μοναδική ουσία πάνω στην οποία μπορεί να στηριχτεί ο άνθρωπος, τα υπόλοιπα πρέπει να τα κάνει μόνος του. Σας το λέω και από τη δική μου εικοσαετή εμπειρία στο διάβασμα διαλέξεων. Και κάθε φορά — σας το έχω πει αυτό δέκα χιλιάδες φορές σε όλες τις συναντήσεις ινστρουκτόρων — πριν από σημαντικές εκδηλώσεις νευριάζω, αλλά πάντα με ηρεμεί η ίδια σκέψη: πώς θα το έκανε ο ΧΑΛ; Κι αν δεν μπορώ καν να τη σκεφτώ, αν δεν μπορώ, μέσα στον πανικό, να φτάσω ως αυτή, υπάρχει ένας τέτοιος αυτόματος μηχανισμός — η λέξη, η έννοια “ΧΑΛ”. Και τέλος. Πιο πέρα προχωράς. Ούτε “πώς θα μιλούσε”, ούτε “τι θα έλεγε”, ούτε “πώς θα εξηγούσε”, ούτε “βοήθησέ με ή μην με βοηθήσεις”, αλλά απλώς: “ΧΑΛ!” — και πάμε. Αυτό, από την άποψη του Νόμου της Θέλησης, της Ενότητας, της επιστροφής στις πηγές, πρέπει να το έχει ο καθένας ως εσωτερική κατάσταση της ψυχής κάθε ινστρουκτόρα. Εσείς έχετε, εκτός από τον ΧΑΛ, ακόμη έναν μικρό ενδιάμεσο κρίκο — εμένα, τη Ντέλια. Εγώ έχω τη Ντέλια και τον ΧΑΛ. Αλλά ό,τι αφορά τον ΧΑΛ — αυτό είναι εντελώς ιδιαίτερο. Και τότε θα είμαστε ήσυχοι, ότι η διδασκαλία μας δεν θα διαστρεβλώνεται. Και τότε θα είμαστε ήσυχοι, ότι δεν θα παρεκκλίνουμε από την οδό και ότι δεν θα επιτρέπουμε ελευθεριότητες που συνδέονται, κατά πάσα πιθανότητα, με στιγμές της προσωπικότητάς μας παρά με την αληθινή ψυχή».

Στη «Νέα Ακρόπολη» δεν επιτρέπεται ούτε η παραμικρή διαφωνία με τα άρθρα του ΧΑΛ, ενώ ο ίδιος αναγνωρίζεται ως «μεγάλος διδάσκαλος της ανθρωπότητας», ιδανικός και αλάνθαστος παρά την προφανή πραγματικότητα. Ιδανική εικονογράφηση αυτού του ισχυρισμού αποτελεί η φράση από το μήνυμα «Ζωντανός λόγος» της 17.02.1996 (εφεξής — «Ζωντανός λόγος»), που απευθύνεται στους υπεύθυνους: «Να το παράδειγμα του ΧΑΛ, του μεγάλου ΧΑΛ, που ποτέ δεν έλεγε ψέματα, και δεν έλεγε ψέματα ούτε όταν διηγούνταν το γεγονός της άφιξης του Τζορντάνο Μπρούνο στο Ζάγκρεμπ, παρότι αυτό ποτέ δεν συνέβη». Έτσι, μέσα στην ίδια φράση περιέχονται δύο αμοιβαία αποκλειόμενες δηλώσεις, απολύτως ασύμβατες από την άποψη της κοινής λογικής, αλλά απολύτως σύμφωνες εντός της λογικής της αίρεσης. Ο ΧΑΛ είναι αλάνθαστος, άρα δεν έλεγε ψέματα, ακόμη κι όταν έλεγε κάτι που ποτέ δεν υπήρξε. Έχουμε μπροστά μας μια μετατοπισμένη αξιακή κλίμακα, δηλαδή την πίστη ότι κάθε μέσο είναι κατάλληλο και δικαιολογημένο για την επίτευξη του στόχου. Για την επίτευξη του επιθυμητού μπορείς να εξαπατήσεις τον άνθρωπο, χωρίς καν να αναγνωρίζεις το γεγονός αυτό ως ψέμα. Γενικά, η στάση των ακροπολιτών απέναντι στον «μεγάλο ΧΑΛ» υπάγεται στην έννοια του γκουρουϊσμού — της λατρείας του χαρισματικού ηγέτη (ζώντος ή νεκρού). Ο γκουρού είναι υπεράνθρωπος, στη θέληση του οποίου πρέπει να υπακούν γρήγορα και άνευ αντιρρήσεων, ενώ η διαφορετική γνώμη είναι απαράδεκτη. Σύμφωνα με την ιδεολογία των αιρέσεων, η εντολή του γκουρού είναι η αδιαμφισβήτητη βούληση του ίδιου του Θεού. Η παρουσία ενός τέτοιου γκουρού (ενός ατόμου ή ομάδας προσώπων) είναι επίσης αναπόσπαστο γνώρισμα της ολοκληρωτικής αίρεσης.

3. Σε τι ακριβώς συνίσταται η διδασκαλία της «Νέας Ακρόπολης» και πόσο μυστική είναι; Η γενική περιγραφή της διδασκαλίας της «Νέας Ακρόπολης», που αναπαράγεται σε πολλά εγχειρίδια για τα εναλλακτικά θρησκευτικά ρεύματα και αναφέρεται στα περισσότερα διαδικτυακά sites, είναι η εξής:

«Η “Νέα Ακρόπολη” μπορεί να χαρακτηριστεί ως συγκρητιστική αποκρυφιστικο-ειδωλολατρική ολοκληρωτική αίρεση, η οποία χρησιμοποιεί ως κάλυψη ψευδοφιλανθρωπικές δράσεις.

Πέραν των επίσημων διαλέξεων και φιλανθρωπικών εκδηλώσεων, στη “Νέα Ακρόπολη” υπάρχει μυστική διδασκαλία, προσβάσιμη μόνο στους “μυημένους”, οι οποίοι στρατολογούνται ακριβώς από τους ακροατές και συμμετέχοντες των “πολιτισμικών” δραστηριοτήτων. Το δογματικό σύστημα της αίρεσης βασίζεται στα έργα του Λιβράγκα “Το χρυσό τσεκούρι” και “Λαβύρινθοι του λαζουρίτη”, που περιλαμβάνονται στο σύγγραμμα με τίτλο “Εγχειρίδιο του υπευθύνου”. Το δόγμα της αίρεσης συνδυάζει στοιχεία θεοσοφίας και ορισμένων ειδωλολατρικών (κυρίως αρχαιοελληνικών) λατρειών. Η “Νέα Ακρόπολη” επιτάσσει στους οπαδούς της τη γνώση των νόμων του μικρόκοσμου και του μακρόκοσμου μέσω της μελέτης αποκρυφιστικών επιστημών: αστρολογίας, αριθμολογίας, χειρομαντείας. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη μελέτη της ειδωλολατρικής μυθολογίας, των τελετών και των ιερουργιών. Στη συνείδηση των ανθρώπων διαστρεβλώνονται οι παραδοσιακές θρησκευτικές και πολιτιστικές αξίες, καλλιεργείται ανθυγιεινό ενδιαφέρον για μαγικές και αποκρυφιστικές πρακτικές. Ιδιαίτερη σημασία δίνεται στην εγκαθίδρυση επικοινωνίας με παράλληλους κόσμους. Οι οπαδοί της “Νέας Ακρόπολης” πιστεύουν στη μετενσάρκωση και στην επικείμενη έλευση στη Γη της Εποχής του Υδροχόου. Βασικός στόχος της αίρεσης είναι η δημιουργία εκ μέρους του ανθρώπου ενός υπερανθρώπου, εκπροσώπου της νέας “έκτης φυλής” ανθρώπων, που ουσιαστικά αποτελεί θεμελίωση φυλετικών διακρίσεων και ιδεολογίας υπεροχής».

Δημιουργός της «Νέας Ακρόπολης» υπήρξε ο αποβιώσας αργεντινός καθηγητής ιταλικής καταγωγής Χόρχε Άνχελ Λιβράγκα (1930–1991), που, υπό τον μανδύα της διάδοσης των ιδεών του θεοσοφικού χαρακτήρα, δημιούργησε ένα ανεπτυγμένο παγκόσμιο δίκτυο, το οποίο διείσδυσε από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στη Ρωσία. Στο «Εγχειρίδιο του υπευθύνου» ο Λιβράγκα σημειώνει: «Κάθε ζωντανό ον, που διαθέτει λίγο-πολύ αναπτυγμένες ικανότητες, είναι άπληστο για εξουσία. Η εξουσία είναι το ίδιο ένστικτο της ψυχής όπως η αυτοσυντήρηση είναι ένστικτο του σώματος… Αυτός που αισθάνεται μέσα του τη δύναμη να είναι ηγέτης, δεν πρέπει να αγαπά τους άλλους... Ο υπεύθυνος, αποφασίζοντας κάτι μία φορά, πρέπει να επιδιώξει την πραγματοποίησή του, άσχετα με το κόστος, στο συντομότερο δυνατό διάστημα... Πρέπει να διαγράψει από τη συνείδηση οτιδήποτε δημιουργεί σ’ αυτήν συμπλέγματα».

Η «Νέα Ακρόπολη», υπερδεξιά στις απόψεις της, έχει στη δομή της απόρρητο «σώμα ασφαλείας», που χρησιμοποιεί στη δράση του μυστικές τελετουργίες και φασιστική συμβολική. Ένας από τους ηγέτες του «σώματος ασφαλείας», ο Φερνάν Σβαρτς, συνέδεε με αυτό το σώμα την έναρξη μιας νέας φάσης στην ιστορία της οργάνωσης — της φάσης «ενεργών δράσεων». Στο δελτίο που εξέδιδε ο έμπιστός του Ζαν-Μαρκ Μασσέ, αναφερόταν ξεκάθαρα: «Γνωρίζουμε ότι αποτελούμε το έμβρυο μιας οργάνωσης που θα εξελιχθεί σε τεράστιο στρατό, τεράστια δύναμη».

Ας παραθέσουμε ορισμένα αποσπάσματα, που χαρακτηρίζουν επιμέρους στοιχεία του δογματικού συστήματος της «Νέας Ακρόπολης». Συγκεκριμένα, παρακάτω ακολουθούν αποσπάσματα από ομιλία της Ελένας Σίκιριτς προς τα μέλη των «Ζωντανών Δυνάμεων» (ΖΔ, εσωτερικός πυρήνας της οργάνωσης) στο «θερινό στάζ» των ΖΔ το 1999 για τις ρίζες, την ουσία και την αποστολή της «Νέας Ακρόπολης» (εφεξής — «Θερινό στάζ» ΖΔ):

«Ο ΧΑΛ λέει ξεκάθαρα ότι το έργο της Ακρόπολης στην πραγματικότητα είναι η επαναληπτική προσπάθεια να δοθεί ώθηση για την έκτη υποφυλή της πέμπτης φυλής. Το δικό μας έργο, μέσα από ό,τι κάνουμε: να δώσουμε ώθηση για την έκτη υποφυλή της πέμπτης φυλής».

«Το πρώτο που πρέπει να καταλάβουμε: ότι η Ακρόπολη δεν είναι απλά σχολή. Ότι η Ακρόπολη ιδρύθηκε ως ένας ακόμα παλμός. Ένας ακόμα από τα εκατομμύρια, τις εκατοντάδες χιλιάδες παλμών που συνεχίζονται από τότε που ιδρύθηκε η μεγάλη Λευκή Στοά και που στον κόσμο των ανθρώπων κατέβηκαν οι υψηλές οντότητες, οι Κύριοι και οι Προμηθείς. [...] Και τώρα, παρότι αυτό δεν το λέμε στα μέλη, ώστε να μη φαίνεται ότι είμαστε, ας πούμε, υπερόπτες κ.τ.λ., αλλά στον 20ό αιώνα το μοναδικό κανάλι προς τους Δασκάλους είναι η Ακρόπολη. Όπως στον 19ο αιώνα ήταν η Θεοσοφική Εταιρεία. Αυτή είναι η “οικογένειά” μας. Το μοναδικό κανάλι και οι μοναδικοί γενικώς, στους οποίους δόθηκε το δικαίωμα να περάσουν δοκιμασίες, για να αξίζουν την εσωτερική σχολή, είναι η Ακρόπολη. Και αν κάποιος από τα 4–5 δισεκατομμύρια ανθρώπους που ζουν στη Γη θέλει να φτάσει στα μυστήρια, πρέπει να φτάσει στην Ακρόπολη. Και να διανύσει όλα τα σκαλοπάτια, ξεκινώντας από το “λευκό πρόγραμμα”, τον πρώτο κύκλο, και να φτάσει στις ΖΔ. Διότι για να μπορεί κάποιος στην επόμενη ζωή να ονειρεύεται καν τα μυστήρια, το πρώτο σκαλοπάτι που πρέπει να αξίζει είναι οι ΖΔ. Και οι ΖΔ είναι ο κρίκος στην αλυσίδα που έλειπε στη Θεοσοφική Εταιρεία».

«Η Σχολή της μαθητείας είναι μεγάλη δύναμη. Αυτό το φως, αγωγοί του οποίου πρέπει να γίνουμε, αυτό είναι. [...] Αυτό δίνει τη δύναμη σε ολόκληρη την αποστολή να αντέξει και να μην ονομαστεί άλλη μια αποτυχημένη προσπάθεια, όπως συνέβη με τη Θεοσοφική Εταιρεία αμέσως μετά τον θάνατο της Ε.Π.Μπ. Εμάς ο ΧΑΛ ήδη έφυγε, κι εμείς ακόμη κρατιόμαστε. Συγχωρήστε με, αλλά αυτό είναι τεράστια πρόοδος, τέτοιο πράγμα δεν έχει ξαναγίνει στην ιστορία. Χάρη στο ότι υπάρχει η Ντέλια. Και μετά τι; Πρέπει να συνεχίσουμε να χτίζουμε την αλυσίδα, διαφορετικά, κούκου η αποστολή. Η ώθηση για την έκτη φυλή πάλι θα περιμένει ο θεός ξέρει πόσο. Οι άνθρωποι πάλι θα κλαίνε στον δικό τους χαμό, σύγχυση, χωρίς κριτήρια, χωρίς πολλά πράγματα...»

Έτσι, η «Νέα Ακρόπολη» είναι θρησκευτική οργάνωση, που αυτοανακηρύσσεται ως το μοναδικό δυνατό κανάλι σύνδεσης με τις «ανώτερες δυνάμεις». Όπως ισχυρίζεται η Ε. Σίκιριτς, κάθε εσωτερική σχολή της αρχαιότητας στάλθηκε από την ιεραρχία των Μαχάτμα με σκοπό να προετοιμάσει την ανθρωπότητα για την είσοδο στην ανώτερη φυλή. Η διδασκαλία περί «έκτης φυλής» ανάγεται ευθέως στην αποκρυφιστική διδασκαλία της Μπλαβάτσκα, συνεχιστές της οποίας θεωρούν τους εαυτούς τους οι ακροπολίτες. Ωστόσο, παρά όλο τον σεβασμό των ακροπολιτών προς την Μπλαβάτσκα (στην ακροπολιτική ορολογία ΕΠΜ), ο ΧΑΛ θεωρούσε ότι ακόμη και η δική της αποστολή απέτυχε και η ώθηση έσβησε με τον θάνατο της ΕΠΜ. Γι’ αυτό, έργο της ΝΑ είναι να διατηρήσει την ώθηση και, με τον τρόπο αυτό, να πραγματοποιήσει αυτό που δεν κατάφερε ποτέ καμία άλλη οργάνωση στην ιστορία της ανθρωπότητας. Επιβεβαίωση αυτού συναντάμε και στην απομαγνητοφώνηση της ηχογράφησης μαθήματος της Ε. Σίκιριτς με τα μέλη των «Ζωντανών Δυνάμεων» για τις «δοκιμασίες» ενόψει του 2000, από 25 Σεπτεμβρίου 1999:

«...Ξεκινήσαμε “από τον αποκρυφιστικό άπεξ”, θυμηθήκαμε πώς ο ΧΑΛ έλαβε την εντολή — να κάνει ό,τι είναι στις δυνάμεις του, ώστε η σχολή να δώσει τη συμβολή της στην ώθηση της έκτης υποφυλής της πέμπτης φυλής. Να κάνει ό,τι είναι στις δυνάμεις του. Και έλαβε αυτή την εντολή πολύ συγκεκριμένα... Να δώσει τη συμβολή του στη γέννηση της έκτης υποφυλής της πέμπτης φυλής... Θυμούμενοι αυτό, θυμηθήκαμε ότι ουσιαστικά όλες οι ακροπολιτικές σχολές σε αυτό το δύσκολο έργο συνέχισαν το έργο του ΧΑΛ. Διότι η καθεμία, συμπεριλαμβανομένης και της δικής μας, έλαβε εντολή να επεξεργαστεί ένα μοντέλο κάποιου πράγματος στο πλαίσιο της γενικής ώθησης. Ο καθένας γεννά, ανοίγει δρόμο, βρίσκει μορφές για ένα τμήμα του γενικού μωσαϊκού, το οποίο είναι γνωστό μόνο στον ΧΑΛ, στη Ντέλια και στον Θεό. Εμείς να το καταλάβουμε δεν μπορούμε».

Πέραν τούτου, η «Νέα Ακρόπολη» ισχυρίζεται ότι είναι μετενσάρκωση όλων των αρχαίων εσωτερικών σχολών και αιρέσεων, δηλαδή των μελών και ηγετών τους. Έτσι, με ελαφριά κίνηση του ΧΑΛ, όλοι οι στοχαστές και φιλόσοφοι της αρχαιότητας κατατάσσονται στην κατηγορία των «ακροπολιτών»! Ο διάκονος Αντρέι Κουράεφ αποκαλεί αυτό το φαινόμενο «ιεραποστολή μεταξύ των νεκρών»: «Αυτή η παράξενη συνήθεια γενικά είναι χαρακτηριστική για τους θεοσοφιστές: ψάχνουν στις σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας, ώστε όσο το δυνατόν περισσότερες αξιοσημείωτες ιστορικές μορφές να στρατολογήσουν στους οπαδούς και υποστηρικτές τους. Όπως οι Μορμόνοι συγκεντρώνουν στα αρχεία τους πληροφορίες για όλους τους αποθανόντες, ώστε έπειτα να βαπτιστούν γι’ αυτούς και, μ’ αυτόν τον τρόπο, να τους μετατρέψουν όλους σε Μορμόνους, έτσι και οι θεοσοφιστές μοιράζουν μεταθανάτιες “μυήσεις” σε όποιον οι ίδιοι επιθυμούν, χωρίς να φροντίζουν στο ελάχιστο για το αν οι άνθρωποι που μνημονεύουν θα ήθελαν στην πραγματικότητα να είναι ανάμεσα στους θεοσοφιστές. Μα οι νεκροί είναι άφωνοι». [1]

Παρακάτω παρατίθενται παραδείγματα παρόμοιων πρακτικών («Θερινό στάζ» ΖΔ):

«Μπορούμε να πούμε ότι η Ακρόπολη εδώ και πολλές χιλιάδες χρόνια στην πραγματικότητα μετενσαρκωνόταν με τις ίδιες υψηλές ψυχές, τους ίδιους μεγάλους Κυρίους, τον ίδιο ΧΑΛ, που ονομαζόταν αλλιώς, τη Ντέλια, και ότι αυτή εδώ είναι μία από τις μετενσαρκώσεις μας».

«Εμείς μαζί σας είμαστε Θηβαίοι [...] Όλες τις διδασκαλίες μας, όλες τις γνώσεις μας, όλες τις αναμνήσεις μας, όλη την προστασία και τη μέριμνα των μεγάλων οντοτήτων ο ΧΑΛ, και μέσω του ΧΑΛ, τις φέραμε σ’ αυτόν τον κόσμο, σ’ αυτή την εποχή από τις Θήβες, από την Αίγυπτο... ακριβώς τότε οι Δάσκαλοι και η ιεραρχία σχεδίασαν να επιχειρήσουν να δώσουν ώθηση για την έκτη υποφυλή της πέμπτης φυλής. Μάλιστα σε διαφορετικές εποχές και διαφορετικές γενιές, μέσω διαφορετικών πνευματικών οικογενειών ή αγέλων, αλλά με βάση την οικογένεια του λεγόμενου τέταρτου ακτίνα, ή της θηβαϊκής οικογένειας, στην οποία ανήκουμε εμείς...»

«Η Ευρώπη έπρεπε να γίνει λίκνο της επόμενης υποφυλής της πέμπτης φυλής. Έτσι γεννήθηκε ο περίφημος Άναξ, στον οποίο ανήκουμε. Εκείνοι, που έχουν μπλουζάκι με το λογότυπο ΝΑ, γνωρίζουν πολύ καλά ότι σε αυτά τα γράμματα εμπεριέχεται η λέξη Άναξ».

«Η οικογένειά μας επιλέγεται ως φορέας της αποστολής. Επιλέγονται οι μεγάλοι Κύριοι που θα προστατεύουν αυτές τις ωθήσεις· επιλέγονται δίπλα στους μεγάλους Κυρίους οι μεγάλοι μυημένοι· επιλέγονται οι αποδεκτοί μαθητές· και επιλέγονται τα μικρά μυρμήγκια».

«Δεν σας εκπλήσσει γιατί η διδασκαλία τους μάς είναι τόσο κοντινή; Γιατί, όταν διαβάζουμε τους Στωικούς, είναι σαν να ακούμε τον ΧΑΛ; Όταν διαβάζουμε τον Μάρκο Αυρήλιο, είναι σαν να ακούμε τον ΧΑΛ; Ή διαβάζουμε τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα, διαβάζουμε τα αρχαία αιγυπτιακά κείμενα; Όλα αυτά ζουν μέσα μας, όλα αυτά δεν τα διαβάζουμε, αλλά τα θυμόμαστε… Ένα από τα προπύργια του Άναξ, το τελευταίο ισχυρό προπύργιο, ήταν η Αλεξάνδρεια, η νεοπλατωνική σχολή. Και όπως έλεγε ο ΧΑΛ, όταν κάποτε, πολύ παλιά, τον συναντήσαμε, καταλάβετε, δεν καυχιέμαι, μα στην οικογένειά μας υπήρχαν και υπάρχουν βασιλιάδες και ιερείς και φιλόσοφοι και δάσκαλοι και μαθητές και κυρίες και ιππότες και μάρτυρες… Ο Μάρκος Αυρήλιος — είναι δικός μας άνθρωπος… Η Αναγέννηση, ο Τζιορντάνο Μπρούνο — είμαστε εμείς… Αυτός είναι ο άνθρωπος που στην πραγματικότητα, στα όρια του 16ου και 17ου αιώνα (ζούσε, φανταστείτε, σε περίοδο ίδιας καμπής αιώνα όπως εμείς), δημιούργησε κυριολεκτικά την Ακρόπολη, χωρίς να την ονομάσει Ακρόπολη. Στην Ακρόπολη κυκλοφορούν κουτσομπολιά, υπάρχει η υπόθεση ότι ο Τζιορντάνο Μπρούνο ήταν μία από τις ενσαρκώσεις του Δασκάλου Σρι Ράμα, του Δασκάλου του ΧΑΛ».

Οι μόνοι για τους οποίους η «Νέα Ακρόπολη» κάνει εξαίρεση είναι οι μασόνοι: «Οι μασόνοι — δεν είμαστε εμείς, και οι ροδόσταυροι — δεν είμαστε εμείς, αλλά κι αυτό ήταν παλμός της ιεραρχίας. Αυτή είναι υπο-οικογένεια, δεν είμαστε εμείς, αλλά δικοί μας, δικοί μας που προχώρησαν». Αυτό πιθανόν εξηγείται από το ότι ορισμένες μασονικές στοές έχουν διατηρηθεί μέχρι τις ημέρες μας και θα μπορούσαν να εκφράσουν την αρχήθετη διαφωνία τους με την «ένταξή» τους στη ΝΑ.

Η Ε. Σίκιριτς διατυπώνει εξίσου ξεκάθαρα και τον επόμενο στόχο της οργάνωσής της — τον προσηλυτισμό, μάλιστα προσηλυτισμό ανάμεσα στο περισσότερο διανοητικά ανεπτυγμένο τμήμα της κοινωνίας: «Αν δεν προσελκύσουμε την προσοχή των υψηλότατων διανοιών και θα περιστρεφόμαστε γύρω από τους τέσσερις τοίχους μας, μπορούμε να θεωρήσουμε ότι το έργο μας δεν έχει εκπληρωθεί. Είναι πολύ σημαντικό να το θυμόμαστε».

Αυτό ακριβώς υπονοείται με τον όρο «μυστική διδασκαλία» και καθόλου η πίστη στη μετενσάρκωση, όπως προσπαθεί να μας πείσει στην πραγματογνωμοσύνη της η κυρία Ελμπακάν. Για να είμαστε δίκαιοι, πρέπει να πούμε ότι για τη θεωρία της μετενσάρκωσης, τη υλικότητα της σκέψης, τους νόμους του κάρμα και του ντάρμα και άλλα σημεία της αποκρυφιστικής διδασκαλίας οι ακροατές της ΚΦΣ (Κλασικής Φιλοσοφικής Σχολής) ενημερώνονται αρκετά γρήγορα, μέσα σε μερικές διαλέξεις (δηλαδή αυτό το μέρος της διδασκαλίας δεν είναι μυστικό). Όμως κι εδώ πρέπει να διευκρινίσουμε ότι οι πληροφορίες αυτές παρουσιάζονται ως αντικειμενικά δεδομένα στο πλαίσιο «συγκριτικής μελέτης των θρησκειών». Στους ακροατές δεν αναφέρεται ότι τα εν λόγω σημεία είναι θρησκευτικό δόγμα, το οποίο μεταδίδεται ως απόλυτη αλήθεια και δεν επιδέχεται αμφισβήτηση.

Απόδειξη του ότι τα προαναφερθέντα δεν είναι γνώσεις, αλλά θρησκευτικές πεποιθήσεις που εμφυτεύονται στη «Νέα Ακρόπολη», αποτελούν, μεταξύ άλλων, αποσπάσματα από τη «συνάντηση ινστρουκτόρων» «Εκδήλωση των 7 νόμων...»: «Ας προσπαθήσουμε μαζί σας τουλάχιστον να κρατάμε στο μυαλό μας τι έχουμε στον νόμο. Σας θυμίζω τα σχέδια. Ξεκινάμε από πάνω και κατεβαίνουμε κάτω.

Για το σχέδιο της Άτμα (Βούληση, Νόμος) — ο Νόμος της Ενότητας.

Παρακάτω — ο Νόμος του Φωτισμού ή του Αγιασμού (σχέδιο του Μπούντχι — διαίσθηση).

Το σχέδιο του Μάνας (ανώτερη διάνοια) — ο Νόμος της Διαφοροποίησης.

Μετά — η οργάνωση (κάμα-μάνας — κατώτερη διάνοια).

Κατόπιν ο Νόμος της Ψυχικότητας — αστρικό, ψυχικό.

Ο Νόμος της Δραστηριότητας, της δράσης — πράνα, ενέργεια.

Και ο τελευταίος, όλοι τον θυμούνται — ο Νόμος της περιοδικότητας, των κύκλων — φυσικό σχέδιο.

Πώς νομίζετε, πώς θα μπορούσαμε να τους εφαρμόσουμε για την προετοιμασία ινστρουκτόρων, στο μοντέλο του ινστρουκτόρα;

Αν θυμάστε, ο Νόμος της Ενότητας είναι η κυβερνώσα αρχή, που οδηγεί όλους σε μια κοινή, καθολική Μοίρα μέσω της οδού της εξέλιξης. Όπως λέγαμε, αν σε ρωτήσει πόσοι είστε, λες: “Ένας”. Λέγαμε ότι συνδέει με τη συνειδητοποίηση της συμμετοχής σε έναν οργανισμό, μικρό ή μεγαλύτερο, με τη συνειδητοποίηση ότι αποτελούμε μέρος κάποιου μεγαλύτερου. Και λέγαμε ότι αυτό σχετίζεται με τη συνειδητοποίηση της αλυσίδας, δηλαδή με την αρχή των εκπορεύσεων ή της μετάδοσης της φωτιάς, μέσω της οποίας δημιουργήθηκε ολόκληρο το Σύμπαν. Υπάρχει ο αρχικός Απόλυτος — η πρώτη φωτιά. Αυτός μεταδίδει τη φωτιά του πιο πέρα, στον δεύτερο, ο δεύτερος γεννά τον τρίτο — μεταδίδει τη φωτιά του».

«Ζωντανός λόγος» (για τη υλικότητα της σκέψης και του λόγου): «Αυτή είναι η πιο επιτυχημένη και, έως τη δεδομένη στιγμή ανάπτυξης της 5ης φυλής, η μοναδική μορφή μέσω της οποίας ο καθαρός αρχέτυπος της θέλησης εκδηλώνεται προς τα έξω... Για να γίνει αυτό κατανοητό, σας θυμίζω μια στιγμή από τη διάλεξη για την 6η φυλή. Όταν η Μπλαβάτσκα εξηγεί ότι θα έρθουν εποχές όπου δεν θα υπάρχει διαφορά φύλου, όταν οι άνθρωποι θα ενσαρκώνονται ως ένα είδος “ανδρογύνων” και όταν κάθε μορφή αναπαραγωγής, ξεκινώντας από τη φυσική, θα πραγματοποιείται μέσω της αλληλεπίδρασης σκέψης — λόγου... Και όταν η Μπλαβάτσκα εξηγεί ότι έτσι θα γεννιούνται τα παιδιά, δηλαδή δεν θα χρειάζεται πια ούτε φυσική ούτε άλλη εργασία — θέλω να δημιουργήσω — σκέφτηκα, είπα με την αντίστοιχη μορφή και η μορφή ήδη γεννιέται υπό την επίδραση του λόγου μου. Και αυτό ονομάζεται αρχή του “Ιερού Λόγου” στη ρητορική τέχνη. Και πρέπει να καταλαβαίνετε ότι, διαβάζοντας μια διάλεξη — οποιαδήποτε — ... κάποτε, μερικές φορές, όταν οι ίδιοι δεν το συνειδητοποιούμε, ο λόγος μας έχει τη δύναμη πράξης: είπες — ήδη ξεκινά η διαδικασία... Αν μιλάς λάθος, αντίστοιχα, καλείς και ενσαρκώνεις όχι αυτό, και, κατά συνέπεια, εισέρχεσαι σε αλληλεπίδραση με τον Νόμο του Κάρμα, ο οποίος έχει τα δικά του σχέδια για τις δημιουργίες, είτε συμφωνούμε με αυτά είτε, αν δεν πετυχαίνουμε τον στόχο, επέρχονται κυρώσεις».

Όσον αφορά το πόσο μυστική είναι η θρησκευτική διδασκαλία της «Νέας Ακρόπολης», εδώ είναι σκόπιμο να παραθέσουμε αποσπάσματα από το άρθρο του Χόρχε Άνχελ Λιβράγκα «Γιατί δεν διδάσκουμε την εσωτερική διδασκαλία σε μεγαλύτερο βαθμό;» (Μπαστιόν αρ. 81): «...Η άμεση παρουσίαση του εσωτερικού τμήματος, χωρίς προηγούμενη εξοικείωση με την αναγκαία εξωτερική γνώση, θα μπορούσε να μετατρέψει πολλούς νέους σε οπαδούς αιρέσεων και φανατικούς, αντί να τους κάνει πραγματικούς φιλοσόφους-ακροπολίτες. Γι’ αυτό στο πρώτο στάδιο είναι απολύτως αναγκαία τα λεγόμενα φίλτρα. Χωρίς αυτά, οι αρχάριοι θα αποκόβονταν υπερβολικά από τον κόσμο της καθημερινότητας...».

«Ας μείνει λοιπόν η αντίληψη ότι κάθε άνθρωπος, μόλις εκδηλώσει ενδιαφέρον για τη “Νέα Ακρόπολη”, αμέσως αποκτά στην πράξη τη δυνατότητα άμεσης επαφής με την Ουσία των Πραγμάτων, με το Μυστικό, που είναι η Μυστική Πράξη σε κίνηση, στον κόσμο των άγονων ουτοπιών. Ούτε αφίσες ούτε φυλλάδια, ούτε καν διαλέξεις και αναγνώσεις από μόνες τους δεν θα σας ανοίξουν μια τέτοια δυνατότητα».

«Όσον αφορά το ερώτημα γιατί δεν διδάσκουμε την εσωτερική διδασκαλία σε μεγαλύτερο βαθμό, και όχι μόνο σε εκείνους που μόλις πρόσφατα προσχώρησαν σε μας, αλλά και σε εκείνους που για μερικά χρόνια είναι μέλη του Κινήματός μας, και εδώ καθοδηγούμαστε από σκέψεις παρόμοιες με τις προαναφερθείσες… Κανένας άνθρωπος δεν είναι σε θέση μόνο μέσα σε μερικά χρόνια, ασχολούμενος μια ή δύο φορές την εβδομάδα, να αποκτήσει εσωτερική καθαρότητα επαρκή για να δεχθεί τη Σοφία, η οποία για χιλιετίες, σαν σταγόνες πρωινής δροσιάς, συσσωρευόταν στο ιερό κύπελλο του Άνθους του Λευκού Λωτού της Εσωτερικής Γνώσης».

Έτσι, ο Λιβράγκα εξηγεί την απροθυμία του να αποκαλύψει στους οπαδούς την αλήθεια για την πραγματική διδασκαλία της οργάνωσης που δημιούργησε επικαλούμενος ότι δεν θα μπορέσουν να την δεχτούν και, επιπλέον, ότι θα οδηγήσει σε ολέθριες συνέπειες. Επιτρέψτε μου να συμπεράνω ότι πρόκειται απλώς για υπεκφυγή. Το ίδιο το γεγονός ότι στην οργάνωση υπάρχει γνώση ικανή «να μετατρέψει πολλούς νέους σε οπαδούς αιρέσεων και φανατικούς» και να αποκόψει τους ανθρώπους «από τον κόσμο της καθημερινότητας», φαίνεται πως δεν απασχολεί καθόλου τον «μεγάλο ΧΑΛ». Πολύ περισσότερο, σε οπαδούς αιρέσεων και φανατικούς οι νέοι, παρ’ όλα αυτά, καθίστανται και από την καθημερινότητα αποκόπτονται, στο οποίο συμβάλλει σε όχι μικρό βαθμό το γεγονός ότι η ηγεσία της «Νέας Ακρόπολης» οικειοποιείται το δικαίωμα να αποφασίζει η ίδια τι θα αποκαλύπτει για την πραγματική ουσία της οργάνωσης:

«Είσαι πολύ μικρός, είσαι ακόμη παιδί, και γι’ αυτό εμείς, σύμφωνα με συνήθεια χιλιετιών, κατά σταγόνες σου μετράμε το ισχυρό αυτό φάρμακο — την Εσωτερική Γνώση… Καμία αυτοσχεδιαστική πρωτοβουλία. Γνωρίζουμε άριστα τι ακριβώς χρειάζεσαι, πότε, πώς και σε ποιες ποσότητες… Όλοι οι ειδικοί και γνώστες της εσωτερικής διδασκαλίας (όχι οι διανοούμενοι που αναπτύσσουν θεωρίες για την εσωτερική διδασκαλία, αλλά εκείνοι που πράγματι ασχολούνται και την εξασκούν), από την Ε.Π. Μπλαβάτσκα έως τον Ελίφας Λεβί, επισημαίνουν την αναγκαιότητα της σταδιακής κατάκτησης του Μυστικού».

«Η κατάκτηση των μεγάλων Μυστηρίων απαιτεί χρόνο, κόπο, πλήρη αυτοπαράδοση και ανιδιοτέλεια. Πρέπει να αφιερώσεις τον εαυτό σου εξ ολοκλήρου στην υπηρεσία του Ιδεώδους».

Ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι το τελευταίο απόσπασμα. Έτσι, ο οπαδός της «Νέας Ακρόπολης» πρέπει να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στην υπηρεσία ενός ιδανικού, χωρίς καν να γνωρίζει σε τι συνίσταται! Αυτονόητο είναι ότι δεν μπορεί να γίνεται λόγος για συνειδητή επιλογή, διότι ο άνθρωπος δεν έχει ιδέα τι ακριβώς επιλέγει και σε τι αφιερώνει τον χρόνο, τις δυνάμεις του και, κάποιες φορές, ολόκληρη τη ζωή του. Ακόμη και αν με τον καιρό γνωρίσει ορισμένα σημεία της διδασκαλίας που του επιβλήθηκε, δεν έχει τη δυνατότητα να ελέγξει την αλήθεια τους, διότι λαμβάνει τις γνώσεις από εκ των προτέρων μη αντικειμενική πηγή — από ανθρώπους που πιστεύουν σε αυτές φανατικά. Επομένως, στην προκειμένη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με τον τυπικό εσωτερικό «ρήγμα». Η ουσία του συνίσταται στο ότι κατά την ένταξη στην αίρεση, κατά τη στρατολόγηση, στον άνθρωπο ποτέ δεν αποκαλύπτεται το πραγματικό περιεχόμενο της διδασκαλίας της αίρεσης, τι θα ακολουθήσει μετά. [2] Ως αποτέλεσμα, αποδεικνύεται ότι ο άνθρωπος, έχοντας προσκληθεί σε μία οργάνωση, βρέθηκε σε εντελώς άλλη. Εν ολίγοις, η οργάνωση αποδεικνύεται καθόλου όπως φαινόταν με την πρώτη ματιά. Η ύπαρξη αυτού του ρήγματος επίσης ανήκει στα γνωρίσματα της ολοκληρωτικής αίρεσης. Πρέπει να σημειωθεί ότι στη «Νέα Ακρόπολη» το εσωτερικό ρήγμα εκδηλώνεται πολύ πιο έντονα από ό,τι σε ορισμένες άλλες αιρέσεις.

4. Τι αποτελεί για τους εργαζόμενους της οργάνωσης η διαδικασία των διαλέξεων; Όπως ήδη σημειώθηκε στο σημείο 1, οι διαλέξεις της ΚΦΣ αποτελούν πρωτίστως μέσο εμφύτευσης της ακροπολιτικής διδασκαλίας και όχι απλή μετάδοση πληροφοριών. Ο σκοπός αυτής της εκπαίδευσης διατυπώθηκε στο άρθρο «Περί σχολαστικισμού», παρ. 7, ενότητα «Για τους διδάσκοντες»: «Ο ινστρουκτόρας-ακροπολίτης πρέπει πάντοτε να στέκεται στο ύψος της θέσης του και να αισθάνεται κανάλι της Ιστορίας. Ήρθαμε να αλλάξουμε τον κόσμο και όχι να γίνουμε μία ακόμη από τις σχολές που κάνουν συζητήσεις περί εσωτερικής διδασκαλίας. Η εσωτερική διδασκαλία και άλλα παρόμοια πράγματα είναι μόνο μέρος του ακροπολιτικού αγώνα, που έχει ως σκοπό να εμπνέει τους μαθητές».

Επιπλέον, η ίδια η διαδικασία της διδασκαλίας, σύμφωνα με την διδασκαλία της «Νέας Ακρόπολης», έχει μυστικιστικό και ιεροπρακτικό χαρακτήρα:

«Ζωντανός λόγος»: «Ο άνθρωπος που έχει την τέχνη να εργάζεται μέσω του λόγου — αυτός είναι μάγος. Και ανεξάρτητα από το πόσο μικροί είμαστε, η διάλεξη, το ποίημα, η βραδιά, η μικρή ομάδα πρέπει να είναι μία από τις μορφές μαγικής ή μυστικιστικής δράσης».

«Εκδήλωση των 7 νόμων...»: «Διότι μέσα σε αυτό το πλαίσιο ο ινστρουκτόρας γίνεται πραγματικά ιερέας και μάγος, και δεν υπάρχουν ούτε σοφοί, ούτε μάγοι, ούτε ιερείς κατά το ήμισυ... Τότε τελείται το μυστήριο του περίφημου Νόμου του Αγιασμού, από την άποψη του ινστρουκτόρα, διότι όταν ο ινστρουκτόρας, διαβάζοντας διάλεξη, μεταδίδει δύναμη, αφυπνίζει στους ανθρώπους στοιχειώδη δύναμη, η οποία θα τους κρατά για ένα ορισμένο διάστημα. Αυτό είναι η στιγμή της Αγάπης–Διαίσθησης, η στιγμή της ευλογίας. Αν οι πραγματικοί Μεγάλοι ευλογούν, όταν μεταδίδουν την αληθινή, πραγματική, εσωτερική δύναμη με την αφή, ο ινστρουκτόρας έχει ως εργαλείο τον ιερό λόγο».

«Ζωντανός λόγος»: «Είναι η στιγμή των Μυστηρίων πριν από την έναρξη της διάλεξης, όταν εσωτερικά, με εικόνες, επικαλείστε ιερές εικόνες, εκείνες που σας εμπνέουν. Και, σαν την τελευταία φορά πριν τη μάχη, και κάθε διάλεξη είναι μια νέα μάχη, ζητάτε ευλογία, ακόμη μια φορά “στα πόδια του Δασκάλου”».

«Περί σχολαστικισμού», παρ. 4, ενότητα «Για τους διδάσκοντες»: «Ποτέ μην ξεχνάτε ότι η Διδασκαλία είναι ιεροπραξία και η αίθουσα διαλέξεων — ιερός χώρος». Έτσι, από την άποψη των ίδιων των ακροπολιτών, ακόμη και η ανάγνωση διαλέξεων δεν είναι κοσμικό γεγονός, αλλά αποτελεί μαγική τελετουργική πράξη.

5. Κατά πόσον ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα οι πραγματολογικές πληροφορίες που παρουσιάζονται στις διαλέξεις; Για να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό, είναι αναγκαίο να επιστρέψουμε στην ήδη αναφερθείσα στο σημείο 2 μετατοπισμένη κλίμακα αξιών. Ας παραθέσουμε πλήρως το απόσπασμα από τον «Ζωντανό λόγο», καθώς είναι εξαιρετικά χαρακτηριστικό για όλες τις ολοκληρωτικές αιρέσεις:

«Και ο ΧΑΛ μάς δίδασκε ότι, μέσα σε αυτό το πλαίσιο, δεν είναι τρομερό να επινοήσεις κάτι — κάποια πληροφορία, που κανείς δεν θα τη διασταυρώσει, ακόμη κι αν κάποιος πει ότι κάτι τέτοιο δεν υπήρχε... Και πώς νομίζετε, θα βάζατε ετικέτα στον ΧΑΛ για το ότι, όταν διάβαζε τη διάλεξη “Τζορντάνο Μπρούνο”, σαφώς επινόησε μπροστά στο κοινό, ώστε να το ακούσουν ορισμένα μέλη των ΖΔ, τα οποία υπηρετούσαν τη διάλεξη, ότι ο Τζορντάνο Μπρούνο βρέθηκε στο Ζάγκρεμπ και ίδρυσε σχολή, ο πυρήνας της οποίας ονομαζόταν “Φοίνικας” (τότε οι ΖΔ στο Ζάγκρεμπ ονομάζονταν “Φοίνικας”) και ότι έτσι ξεκίνησε ο πρώτος πνευματικός παλμός στην Ανατολική Ευρώπη. Μα το έλεγε με τέτοιο τρόπο, που όσοι καταλάβαιναν τα λόγια του δεν έβλεπαν τον Τζορντάνο Μπρούνο, έβλεπαν κι εκείνον και μάλιστα πίστεψαν — ίσως και να ήταν, παρότι ξέρουμε ότι δεν ήταν. Όλα είναι σχετικά στον χρόνο και στον χώρο, και τα γεγονότα που δεν συνέβησαν στην πραγματικότητα, ενδεχομένως συνέβησαν σε άλλα σχέδια. Γι’ αυτό υπάρχουν πράγματα που η λογική δεν μπορεί να δεχτεί, αλλά κάτι μέσα μας (αυτό αποκαλείται στιγμές ιερής έμπνευσης στη διάλεξη) μας αναγκάζει να τα διηγηθούμε. Να το παράδειγμα του ΧΑΛ, του μεγάλου ΧΑΛ, που ποτέ δεν έλεγε ψέματα, και δεν έλεγε ψέματα ούτε όταν διηγούνταν το γεγονός της άφιξης του Τζορντάνο Μπρούνο στο Ζάγκρεμπ, παρότι αυτό ποτέ δεν συνέβη. Αργότερα η Ντέλια γελούσε: “Μου ήταν πολύ επιθυμητό να είχε περάσει, αλλά δεν πέρασε”».

Έτσι, στη «Νέα Ακρόπολη» όχι μόνο υπάρχει άδεια για ψεύδος, αλλά οι ινστρουκτόρες καλούνται άμεσα να ψεύδονται στον τομέα των ιστορικών γεγονότων, αποκαλώντας αυτό «ιερή έμπνευση». Ως αποτέλεσμα, ο ακροατής, που επιθυμεί να αυξήσει το μορφωτικό του επίπεδο και να μάθει ορισμένα συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα και στοιχεία, αναγκάζεται στη θέση τους να αποδεχθεί ως αλήθεια τις φαντασίες του Λιβράγκα ή άλλων «διδασκόντων» της ΚΦΣ, των οποίων ο μοναδικός στόχος είναι η στρατολόγησή του στην αποκρυφιστική αίρεση.

6. Χρησιμοποιούνται άραγε κατά την εργασία με τους ακροατές μέθοδοι ελέγχου της συνείδησης; Αυτό είναι ένα από τα πλέον σημαντικά ερωτήματα που ανακύπτουν κατά την υπαγωγή μιας ή άλλης οργάνωσης στην κατηγορία των ολοκληρωτικών αιρέσεων. Πρέπει, επίσης, να θυμόμαστε ότι στο εσωτερικό της «Νέας Ακρόπολης» υπάρχουν δύο επίπεδα μύησης: η «Κλασική Φιλοσοφική Σχολή», που περιλαμβάνει κύκλους θεωρητικών και πρακτικών μαθημάτων, και ο εσωτερικός πυρήνας της οργάνωσης, που ονομάζεται «Ζωντανές Δυνάμεις»· το αντίστοιχο στάδιο εκπαίδευσης αποκαλείται «Σχολή μαθητείας». Αντίστοιχα, οι μέθοδοι ελέγχου της συνείδησης σε διάφορα επίπεδα διαφέρουν.

Στην ιστοσελίδα «Νέα Ακρόπολη: πληροφορίες για σκέψη», αφιερωμένη στην αποκάλυψη της «Νέας Ακρόπολης» και διαθέσιμη στη διεύθυνση no-acropol.info (εφεξής — No-acropol.info), στις ενότητες «Έλεγχος συνείδησης» και «Αγωγή α-λα-ακροπολιτικά» περιγράφονται λεπτομερώς οι μέθοδοι ελέγχου της συνείδησης και χειραγώγησης που εφαρμόζονται στο επίπεδο των «Ζωντανών Δυνάμεων» (ΖΔ). Εγώ θα ήθελα να σταθώ στις μεθόδους που εφαρμόζονται ήδη σε επίπεδο ΚΦΣ. Το γεγονός είναι ότι οι λέκτορες περνούν λεπτομερή εκπαίδευση-οδηγία, όπου μαθαίνουν μεθόδους υποβολής, ελέγχου της συνείδησης και τεχνικές ύπνωσης τύπου Έρικσον.

Στη «Νέα Ακρόπολη» ιδιαίτερα αναπτυγμένος είναι ο έλεγχος των συναισθημάτων, και εκδηλώνεται σε δύο μορφές:

1. Πρωταρχική κατάκτηση της εμπιστοσύνης, όταν ο ινστρουκτόρας επιδιώκει ενεργά να κάνει το ακροατήριο να τον αγαπήσει, ώστε οι ακροατές να τον έχουν ανάγκη και να μην μπορούν να φανταστούν τη ζωή χωρίς αυτόν. Οι μέθοδοι μπορούν να είναι κάθε είδους: τόσο ο τετριμμένος «βομβαρδισμός αγάπης» όσο και άλλες χειριστικές τεχνικές. Όπως συνήθως στις ολοκληρωτικές αιρέσεις, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα:

«Εκδήλωση των 7 νόμων...»: «Να προβλέψετε ορισμένες στιγμές δημιουργίας διάθεσης συμπάθειας των ανθρώπων προς εσάς. Στην αρχή της διάλεξης να δημιουργήσετε τα λεγόμενα “αόρατα δεσμά”, χάρη στα οποία θα μπορέσετε έπειτα να φτάσετε τη διάλεξη ή τη συνάντηση ως το τέλος. Το έργο σας μέσα σε αυτό το πλαίσιο συνίσταται στο ότι πρέπει για τους ανθρώπους, ειδικά αν εργάζεστε μαζί τους για πολύ καιρό ως ινστρουκτόρας, να γίνετε κοντινός και οικείος άνθρωπος. Αν και είναι δυνατόν να μη σας μιλούν καθόλου, διότι στις μεγάλες διαλέξεις δεν φτάνουν ως εσάς. Αν και είναι δυνατό να μην έχετε μαζί τους καθόλου προφορική επικοινωνία ή ελάχιστη επικοινωνία. Πρέπει όμως να κάνετε ό,τι είναι στις δυνάμεις σας, ώστε να γίνετε γι’ αυτούς, όχι καν αυθεντία, αλλά κοντινός, δικός τους άνθρωπος. Και αυτό δεν σημαίνει μόνο να σπάσετε τον αρχικό πάγο, αλλά να χτίσετε τη διάλεξη, και ιδιαίτερα το πρώτο μέρος της συνάντησης ή τις πρώτες συναντήσεις αν θα τις καθοδηγείτε συνεχώς, έτσι ώστε να σας αγαπήσουν... Και προσεκτικά, να αποκτήσετε τη συμπάθεια των ανθρώπων...»

Από ηθική άποψη είναι εμφανής ο κυνισμός μιας τέτοιας θέσης: όχι να αγαπήσεις τους μαθητές σου, αλλά να προκαλέσεις την αγάπη τους με κάθε τρόπο, ώστε να δημιουργήσεις στους οπαδούς πλήρη εξάρτηση από εσένα.

2. Πρόκληση ορισμένων συναισθημάτων με τη βοήθεια τεχνικών, που παραδοσιακά παραπέμπουν στην ύπνωση τύπου Έρικσον:

«Εκδήλωση των 7 νόμων...»: «Μέσω των συναισθημάτων πρέπει να προκαλείτε αφοσίωση στη Σχολή, στο όνειρο, στον Δάσκαλο, κατάσταση αφοσίωσης στο Ωραίο. Γι’ αυτό λέγεται ότι στη διάρκεια της διάλεξης, του μαθήματος — κι αυτό επίσης είναι τέχνη ανώτατου επιπέδου — πρέπει, ει δυνατόν, να σχεδιάζετε συνειδητά ώστε στο μάθημα να υπάρχουν στιγμές των λεγόμενων συναισθηματικών σοκ... Μπορεί να υπάρξουν στιγμές πολύ απαλές, όμορφες, που προκαλούν, μιλούσαμε γι’ αυτό στους προηγούμενους μαραθώνιους, δάκρυα, ή συγκίνηση, ή απόγνωση, ή όχι τόσο απόγνωση, όσο συνειδητοποίηση του πόσο βαθιά έχεις πέσει σε κάποιο κριτήριο... Ή μπορεί να υπάρξουν στιγμές δυνατές, υψηλού συναισθηματικού φορτίου. Αυτό περιλαμβάνει όλη τη γκάμα και τη φωνή και τα πάντα, αλλά είναι ζήτημα άσκησης, που συνήθως γίνεται με ξαφνικά χτυπήματα, όταν οι ακροατές τα περιμένουν λιγότερο. Είναι λεπτή στιγμή, αλλά πολύ σημαντική, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για το Ωραίο. Οι παλιότεροι θυμούνται τον Φερνάν Σβαρτς. Όλοι χι-χι-χι, χα-χα-χα, μπράβο, ναι-ναι-ναι, και στο τέλος — AVE!!! Όταν σχεδόν δεν το συνειδητοποιείς, ανεβαίνουν και η φωνή και η δύναμη του λόγου, και σιωπή στην αίθουσα, όλοι σε κοιτάζουν, και βλέπεις ότι φτάνεις στην κορύφωση, πριν από αυτό πρέπει πρώτα να τους ηρεμήσεις. Να νανουρίσεις, λα-λα-λα όμορφα, και έπειτα νιώθεις τη στιγμή — μπαμ. Και μετά πάλι να νανουρίσεις, να χαλαρώσεις, να κάνεις να γελάσουν, και τέλος. Μα αυτές οι συναισθηματικές στιγμές στη διάλεξη υψηλής αισθητικής και δύναμης πρέπει να προβλέπονται... Πρέπει να διηγείσαι ζωγραφίζοντας, ωραιοποιώντας».

«Ζωντανός λόγος»: «Έτσι, έρχεται η κορύφωση της αντίληψης, χτυπάμε τη συνείδηση, πρέπει να τους ανοίξουμε τα μάτια, χτυπάμε στο μάντας, στην αποκάλυψη, στην κατανόηση: “Μπορεί κανείς να το δει αλλιώς, πώς δεν το είχα σκεφτεί κ.τ.λ.”, και οδηγούμε σε υπερκορεσμό. Επίτηδες, εισάγουμε κάποια σύνθετα σημεία ήδη πιο κοντά στο διάλειμμα, ιδιαίτερα πιο κοντά στο τέλος της διάλεξης. Και όταν νιώθετε ότι έρχεται υπερκορεσμός, κούραση, όριο, οι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται πλέον, τότε πρέπει να χρησιμοποιήσετε το τελευταίο στάδιο, όταν υποχωρεί η λογική αντίληψη και ξεκινά άλλη, για να χτυπήσετε στο συναίσθημα και στην καρδιά. Στο συναίσθημα και στην καρδιά. Αυτό πριν από το διάλειμμα είναι υποχρεωτικό και υποχρεωτικό πριν από το τέλος της διάλεξης. Δηλαδή στο τμήμα εκείνο, όπου έτσι κι αλλιώς τίποτε δεν καταλαβαίνουν, πρέπει να προκαλέσετε μέσα τους, μέσω αυτού ή εκείνου του συμπεράσματος, μέσω αυτής ή εκείνης της διήγησης, μυστικιστικά “αισθήματα”, εκφόρτιση, κάθαρση. Και πρέπει να οδηγείτε συνειδητά τη διάλεξη σε αυτό, χρησιμοποιώντας ακριβώς τη στιγμή όπου η λογική, ο νους παύουν να λειτουργούν, κορεσμένοι, και ενεργοποιούνται άλλοι μηχανισμοί. Και όταν μας ρωτούν γιατί το πιο ενδιαφέρον το αφήνετε για το τέλος της διάλεξης, τώρα καταλαβαίνετε γιατί. Το πιο ενδιαφέρον δεν εξηγείται, αλλά μεταδίδεται μέσω τέτοιας κάθαρσης. Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο μπορείτε να χτίσετε τη διάλεξη έτσι, ώστε η ολόκληρη διάλεξη να είναι απλή: το ένα τμήμα — εισαγωγή, το δεύτερο τμήμα — κορύφωση, χτυπάμε τη συνείδηση, και το τρίτο τμήμα — συναίσθημα. Και η ανώτατη τέχνη είναι, όταν χτίζετε διάλεξη σε κάποιες μεγάλες θεματικές ενότητες και στο εσωτερικό κάθε μεγάλης ενότητας, που θέλετε να αποκαλύψετε, κάνετε αυτούς τους μικρούς κύκλους: εισαγωγή — χτυπάμε τη συνείδηση — συναίσθημα, μετά χαλαρώνουμε, έπειτα, άλλη ενότητα: εισαγωγή — χτυπάμε τη συνείδηση — συναίσθημα — χαλαρώνουμε. Έπειτα τρίτη στιγμή: εισαγωγή — χτυπάμε τη συνείδηση — συναίσθημα — χαλαρώνουμε. Και στο πλαίσιο της συνολικής διάλεξης υπάρχει σαφής εισαγωγή, σαφές “χτύπημα στη συνείδηση” και, ούτως ή άλλως, στο τέλος συναίσθημα — υψηλά αισθήματα, υψηλές διαθέσεις, αυτό πρέπει να είναι το ίδιο όπως μετά από συναυλία μεγάλου δασκάλου. Όταν φτάσουμε σε αυτό, τότε θα μπορώ να πω ότι είστε ινστρουκτόρες μου».

Έτσι, εδώ περιγράφεται με απόλυτη ειλικρίνεια η διαδικασία ελέγχου της συνείδησης: αποσύνδεση της λογικής σκέψης, προσπάθεια προσφυγής μόνο στη συναισθηματική αντίληψη, εναλλαγή κορυφωτικών στιγμών και ψυχολογικής εκφόρτισης. Σε αυτά τα «σεμινάρια» προσδιορίζεται θεωρητικά και το επιθυμητό αποτέλεσμα — συγκεκριμένες σκέψεις και συναισθήματα, που πρέπει να έχει ο ακροατής μετά τη διάλεξη:

«Εκδήλωση των 7 νόμων...»: «Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, από την άποψη της διάλεξης, πρέπει να φτάσετε στην κατάσταση..., ότι ζείτε από διάλεξη σε διάλεξη και ότι οι μαθητές σας, οι άνθρωποί σας, ζουν από τη μία έως την άλλη συνάντηση μαζί σας. Αυτό ονομάζεται δεύτερος λόγος ή αρχή του αγιασμού ή ανώτερη τέχνη. Και πάλι, όχι προσκολλημένοι σε εσάς, όχι εξαρτημένοι από εσάς, αλλά έρχονται σε εσάς όπως σε πηγή, από την οποία μπορούν να πιουν και να συνεχίσουν να ζουν. Και όταν νιώθουν πάλι δίψα, επιστρέφουν και ζουν με εσάς. Και αν δεν το πετύχετε αυτό, τότε από το ινστρουκτοράρισμα δεν θα υπάρξει κανένα όφελος».

Για την πιο επιτυχημένη επίτευξη του επιδιωκόμενου αποτελέσματος στους ακροατές εμφυτεύεται ενεργά ο λεγόμενος «γλωσσικός νεολογισμός της αίρεσης». Ο κορυφαίος ρώσος ειδικός στη μελέτη αιρέσεων Αλεξάντρ Ντβόρκιν σημειώνει: «Μεταξύ άλλων, ο Όργουελ αποκάλυψε τον εξής νόμο: αυτός που ελέγχει τη γλώσσα του ανθρώπου, ελέγχει τη συνείδησή του. Γιατί, μόλις ο άνθρωπος βρεθεί σε οποιαδήποτε αίρεση, αρχίζει να μιλάει τη γλώσσα της. Στη δική μας περίπτωση αυτό μπορεί να είναι και ρωσική γλώσσα, αλλά μέσα της γίνεται λεπτή υποκατάσταση εννοιών, όταν οι λέξεις-κλειδιά αποκτούν άλλο νόημα και ο οπαδός άθελά του αρχίζει να σκέφτεται με τις κατηγορίες της αίρεσης». [3] Ακριβώς αυτό συμβαίνει στη «Νέα Ακρόπολη». Η ηγεσία της ΝΑ δεν κρύβει ότι εμφυτεύει στους ακροατές όρους της νεογλώσσας με σκοπό να σχηματίσει σε αυτούς νέο κοινό σύστημα σκέψης και αντίληψης.

«Εκδήλωση των 7 νόμων...»: «Ο επόμενος νόμος είναι ο Νόμος της Ψυχικότητας, ο οποίος, από την άποψη του ινστρουκτόρα, μιλά για τη διαδικασία δημιουργίας συλλογικών αστρικών και νοητικών μορφών. Σε τι συνίσταται θεωρητικά αυτή η διαδικασία; Συνίσταται στο ότι, αν υπάρχουν ιδέες και σημεία, για τα οποία ο άνθρωπος δεν πρέπει να ξεχνά ή πρέπει ώστε να είναι διαρκώς παρόντα στη ζωή του και να γίνουν κινητήρια δύναμη των συνειδητοποιήσεών του και των αποκαλύψεών του, πρέπει να γίνει έτσι ώστε ορισμένες λέξεις, όροι, να γίνουν λεξιλόγιο, συχνά χρησιμοποιούμενες εκφράσεις στην καθημερινή ζωή, αντικείμενο ανεκδότων, σκετς, ευχών, προπόσεων. Αυτό ονομάζεται συλλογική αστρικο-νοητική μορφή... Η έννοια της “ονείρου”, θυμάστε πόσο παλιά, ή “χρυσή πόλη”. Ήδη όλα τα μέλη λένε, ξύπνα τους, όποιον θέλεις, από οποιοδήποτε αστικό κέντρο: “Όνειρο, Δον Κιχώτης, χρυσή πόλη, ελπίδα, ΧΑΛ, υπομονή, ελπίδα, μορφή πίστης”, — φτερωτές φράσεις, που είναι σημαντικές όχι επειδή χρησιμοποιούνται, αλλά ως απόδειξη, ως σημείο, ως αποτέλεσμα ότι κάτι ήδη έχει γίνει συλλογική ψυχή, δηλαδή συλλογική μορφή σκέψης και αντίληψης. Και αυτό, βέβαια, είναι δύσκολο έργο από τη μια πλευρά, αλλά όταν διαβάζετε διάλεξη ή κάνετε μάθημα, πρέπει να κάνετε έτσι ώστε να επιστρέφετε, να “ταΐζετε” αυτές τις αστρικο-νοητικές μορφές, αλλά προσεκτικά, χωρίς να προκαλείτε διαμαρτυρία, χωρίς κηρύγματα, χωρίς να μιλάτε σαν κήρυκες. Και στην πραγματικότητα, όπως έλεγε ο ΧΑΛ, — αυτή η δημιουργία συλλογικών αστρικο-νοητικών μορφών ή, όπως αποκαλούνται, τραπεζών φόρτισης, οι οποίες έπειτα δρουν μόνες τους, ως είδος μικρών ντέβα, φυλάκων. Αυτό αποτελεί τη βάση της εργασίας με τα συναισθήματα κατά τη διάρκεια της διάλεξης ή του μαθήματος». Τα σχόλια, όπως λένε, περιττεύουν...

Για να είμαστε δίκαιοι, πρέπει να σημειώσουμε ότι ο έλεγχος των συναισθημάτων εφαρμόζεται εξίσου και στους ίδιους τους ινστρουκτόρες, οδηγώντας τους σε φανατική κατάσταση έξαρσης και πλήρους αυτοθυσίας:

«Εκδήλωση των 7 νόμων...»: «Ο ινστρουκτόρας πρέπει να είναι συνεχώς άρρωστος... Αυτό ονομάζεται “να είσαι άρρωστος με την ιδέα”. Να είσαι άρρωστος με το ίδιο το ινστρουκτοράρισμα... Και παρόλο που αυτή είναι φράση που δέκα χιλιάδες φορές ακούστηκε από διάφορες πλευρές, ότι το ινστρουκτοράρισμα είναι αποστολή, πρέπει να ζεις μ’ αυτό... Και όλα τα μαθήματα ινστρουκτόρων μας και οι μικρές ομάδες και οι διαλέξεις είναι μόνο δοκιμή, για να ανακαλυφθούν μέσα σε πολλά χρόνια ιερείς, δάσκαλοι της προσφοράς… Αυτός είναι ο άξονας, το κανάλι, αυτό είναι που γι’ αυτό ζούμε».

Πέραν των προαναφερθέντων γνωρισμάτων, στον έλεγχο των συναισθημάτων υπάγεται και η εμφύτευση φοβιών, δηλαδή η υποβολή παράλογων φόβων. Παραδοσιακές φοβίες είναι το αίσθημα ενοχής και ο φόβος εξόδου από την αίρεση.

Πρέπει να σημειωθεί ότι οι φοβίες αυτές εμφυτεύονται πολύ ενεργά στα μέλη των ΖΔ. Οι δημιουργοί της ιστοσελίδας No-acropol.info στην ενότητα «Έλεγχος συνείδησης» αναφέρουν:

«Ακόμη κι αν πάρει την απόφαση να φύγει από τη “Νέα Ακρόπολη”, ο άνθρωπος, κατά κανόνα, δεν μπορεί πλήρως να απαλλαγεί από τη σκέψη ότι προδίδει το “Ιδεώδες”, τους ανθρώπους που τον εμπιστεύθηκαν (τόσο τους ηγέτες όσο και τους υφιστάμενους και τους συναδέλφους), και τον ίδιο του τον εαυτό (την αθάνατη ψυχή του). Μέσα στις ΖΔ, η αποχώρηση ανθρώπου θεωρείται (ως επί το πλείστον άρρητα) προδοσία — και αυτό αναπόφευκτα επηρεάζει όσους κλίνουν προς την αποχώρηση, αλλά δεν έχουν λάβει ακόμη οριστική απόφαση...

Η ζωή του ανθρώπου που αναδόμησε τον τρόπο ζωής του και την προσωπικότητά του με βάση τη “Νέα Ακρόπολη”, με την αποχώρηση από την οργάνωση αναπόφευκτα “καταρρέει σε κομμάτια”. Αντιμετωπίζει την ανάγκη να αναζητήσει νέο σύστημα αξιών, νέο κύκλο επικοινωνίας, συχνά νέα εργασία, να προσαρμοστεί στην “κοσμική” ζωή. Βεβαίως, αυτό δεν είναι τόσο τρομερό — μα φαίνεται φοβερή καταστροφή σε άνθρωπο που βρίσκεται υπό τη διαρκή επιρροή της οργάνωσης.

Όσον αφορά την ψυχή, σύμφωνα με τη θεωρία της “Νέας Ακρόπολης”, ο άνθρωπος, που αρνήθηκε το “προορισμό” του και παραβίασε τον δοθέντα όρκο, τουλάχιστον “χάνει αυτή την ενσάρκωση” (ξοδεύει τη ζωή του άσκοπα) και στην επόμενη ενσάρκωση θα του είναι απίστευτα δύσκολο “να ξαναβρεί την αγέλη του (την αδελφότητα)” — και χωρίς αυτό η ζωή είναι “ανόητη και κενή”. Επιπλέον, θεωρείται ότι, “προδίδοντας” τη “Νέα Ακρόπολη”, ο άνθρωπος χάνει τη δυνατότητα να ακολουθεί “επιταχυνόμενη εξέλιξη” υπό την καθοδήγηση των δασκάλων και αναγκάζεται να εξελίσσεται αργά, “όπως όλοι οι συνηθισμένοι άνθρωποι” — αυτό πια είναι χτύπημα στην αίσθηση “εκλεκτότητας”, στο εγωισμό, που στη “Νέα Ακρόπολη” καλλιεργείται με τόσο περίτεχνη μορφή».

Πράγματι, οι μαθητές οδηγούνται στη σκέψη ότι ο μοναδικός δυνατός δρόμος εξέλιξης της ανθρωπότητας (ντάρμα) περνάει μέσω της «Νέας Ακρόπολης» και γι’ αυτό, ανεξαρτήτως της επιλογής του ανθρώπου, αναγκαστικά θα πρέπει να τον διανύσει. Κάθε άνθρωπος, σύμφωνα με την ιδεολογία της «Νέας Ακρόπολης», έχει τη σβα-ντάρμα — τον «δικό του νόμο», που συμβολίζει το πεπρωμένο. Συνεπώς, αν εγκαταλείψει την οργάνωση, δεν θα αλλάξει μ’ αυτόν τον τρόπο το προορισμένο πεπρωμένο του, αλλά απλώς θα δυσκολέψει απείρως τον δρόμο προς την πραγματοποίησή του:

«Περί σχολαστικισμού», παρ. 1, ενότητα «Για τους μαθητές»: «Δεχθείτε μας όπως είμαστε ή επιλέξτε άλλους δρόμους και πορευτείτε με τον Θεό. Και είθε Αυτός να μη σας αφήσει χωρίς στήριξη, και με τη χάρη Του να επιστρέψετε σε μας σε κάποια από τις επόμενες ζωές σας». Ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η δήλωση σχεδόν λέξη προς λέξη συμπίπτει με ένα σημείο του ηγέτη μιας από τις πλέον επικίνδυνες καταστροφικές αιρέσεις — της αίρεσης της Σαηεντολογίας (διανοητικής) Ρ. Χάμπαρντ: «Ή θα φύγετε, και θα σας ξαναβρούμε στην επόμενη ζωή, ή θα μείνετε μαζί μας και θα είστε πολύ πιο ευτυχισμένοι σε αυτή τη ζωή». [4]

Το αίσθημα ενοχής για τις παραμικρές άλλες παραβάσεις απέναντι στη «Νέα Ακρόπολη» (δεν πρόκειται απαραίτητα για έξοδο από την οργάνωση) επίσης καλλιεργείται σε μεγάλο βαθμό:

«Περί σχολαστικισμού», παρ. 6, ενότητα «Για τους μαθητές»: «Μη παίζεις μαζί μας, διότι με αυτό παίζεις με τη Μοίρα σου και ξοδεύεις άσκοπα την Αγάπη που σου προσφέρουν εδώ. Αν νέος δεν μάθεις να αντιμετωπίζεις σοβαρά το Ιερό, μεγαλώνοντας θα βρεθείς σε πνευματική ένδεια. Αυτό δεν είναι απειλή, αλλά απλή προειδοποίηση για τη δράση του Νόμου της Φύσης, τόσο αμείλικτου όσο ο νόμος της βαρύτητας ή το θεώρημα του Πυθαγόρα».

Όσον αφορά την ΚΦΣ, εδώ οι φοβίες δεν είναι τόσο έντονες και αφορούν κυρίως την αναζήτηση νοήματος ζωής. Η «Νέα Ακρόπολη» συνδέεται στέρεα στη συνείδηση των νέων με την αρχή της πνευματικής αναζήτησης και συγκεκριμένου κοσμοθεωρητικού συστήματος. Συνεπώς, εγκαταλείποντας την οργάνωση, οι νέοι θα επιστρέψουν στο κενό και την «απνευματικότητα», χάνοντας τη δυνατότητα προσέγγισης του Ιδεώδους.

Είναι προφανές ότι υπό τέτοια έντονη ψυχολογική επεξεργασία δεν μπορεί να γίνεται λόγος για συνειδητότητα και πολύ περισσότερο για ελευθερία επιλογής.

Ενεργά χρησιμοποιούνται στη «Νέα Ακρόπολη» και άλλοι τύποι ελέγχου της συνείδησης, και συγκεκριμένα ο έλεγχος της σκέψης. Σε επίπεδο ΚΦΣ αυτό εκφράζεται, πρώτα απ’ όλα, στην ιδιαίτερη δόμηση της ίδιας της διάλεξης, όταν στις διάφορες, συχνά αντιφατικές φιλοσοφικές θεωρίες εμφανίζονται τεχνητά κοινά στοιχεία, που καλούνται να οδηγήσουν τον ακροατή στη σκέψη ότι όλες αυτές οι θεωρίες μιλούν για το ίδιο πράγμα, δηλαδή για τη διδασκαλία του Χόρχε Λιβράγκα. Έτσι, στους ακροατές επιβάλλεται ένα συμπέρασμα που δεν είναι αποτέλεσμα των δικών τους σκέψεων και αναλύσεων. Για τη στήριξη αυτής της «κοινότητας» υπάρχει επίσης λεπτομερής οδηγία:

«Εκδήλωση των 7 νόμων...»: «Κάθε διάλεξη, κάθε συνάντησή μου πρέπει να έχει βάση στην προηγούμενη. Αν διαβάζω τους Στωικούς — δεν μπορώ να διαβάζω τους Στωικούς, χωρίς να αναφερθώ, έστω και έμμεσα, στην προηγούμενη διάλεξη, που ήταν για τον Βούδα, παρότι την είχε διαβάσει κάποιος άλλος. Έμμεσα. Δηλαδή συνδέοντας σε μια αλυσίδα και αναφερόμενος σε εκείνον που έκανε τα μαθήματα πριν από εμένα… Αυτό για να κάνετε, όταν διεξάγετε τη συνάντησή σας, συμπεράσματα και να μπορείτε ήδη να προετοιμάσετε τους ανθρώπους για την επόμενη. Όχι μόνο με λόγια. Να προετοιμάσετε το έδαφος για τον επόμενο ινστρουκτόρα, την επόμενη ώθηση, την επόμενη θεματική. Και να το προβλέψετε αυτό στην ομιλία σας. Η ουσία είναι (τώρα μιλάω στο οριζόντιο επίπεδο), να καταφέρουμε μαζί σας να δημιουργήσουμε τέτοια αλυσίδα ωθήσεων».

Πέρα από τη τεχνητή δημιουργία κοινότητας ιδεών, που ακούγονται σε διαφορετικά θέματα, στη «Νέα Ακρόπολη» δημιουργείται τεχνητά και κοινότητα αντίληψης της πληροφορίας:

«Εκδήλωση των 7 νόμων...»: «Να ενώσεις την ομάδα — σημαίνει να δημιουργήσεις στη διάλεξη, στη συνάντηση μια μικρή συλλογική ψυχή ή συλλογική μορφή, αν θυμάστε. Ή να αφυπνίσεις τη συλλογική ψυχή. Και να απευθύνεσαι όχι σε μεμονωμένα άτομα, αλλά στη συλλογική ψυχή της ομάδας. Και το αποτέλεσμα αυτής της προσφώνησης θα είναι, ότι αυτό που λες, θα ακουστεί, αλλά από όλους... Και αν πετύχετε αυτή την ενότητα της ομάδας, τη συλλογική ψυχή της ομάδας, τότε το συλλογικό ασυνείδητο θα διανείμει στον καθένα αυτό που γι’ αυτόν είναι επίκαιρο... Δηλαδή, όχι απλώς να προσπαθείς να τους κάνεις να καταλάβουν κάτι, αλλά να διδάξεις ώστε ολόκληρη η ομάδα να φτάσει σε κοινές προσεγγίσεις στη σκέψη και στα συναισθήματα. Δηλαδή να εργάζεσαι μαζί τους στο λεγόμενο ψυχικό επίπεδο. Ώστε, απορροφώντας πληροφορίες, παράλληλα οι ίδιοι να μάθουν να σκέφτονται, να αισθάνονται, να αναγνωρίζουν και να αντιδρούν ανάλογα σε ό,τι τους περιβάλλει. Και σ’ αυτό το πλαίσιο, επίσης μιλούσαμε, και ο ΧΑΛ λέει, ιδιαίτερα για τους ινστρουκτόρες, όταν διαβάζετε διάλεξη, δουλεύετε παράλληλα με τα συστήματα σκέψης, με τις εικόνες ή με τα συστήματα αισθημάτων και προσπαθείτε να τα μετασχηματίσετε».

Σε επίπεδο ΖΔ ο έλεγχος της σκέψης είναι αυστηρότερος. Συγκεκριμένα, όπως επισημαίνουν οι συγγραφείς της ιστοσελίδας No-acropol.info στην ενότητα «Έλεγχος συνείδησης», στην οργάνωση υπάρχει άμεση απαγόρευση της κριτικής σκέψης:

«Στη ρίζα κάθε “αμφιβολίας” κρύβεται... ο ύπουλος κάμα-μάντας (αποκρυφιστικός όρος, που δηλώνει την ορθολογική ανθρώπινη διάνοια), ο οποίος είναι πηγή αυταπατών και οδηγεί τον “μαθητή” σε περιττές σκέψεις και πλάνες. Δεν μπορείς να του έχεις εμπιστοσύνη, είναι ανόητο να βασίζεσαι σ’ αυτόν· στην ουσία, είναι ο ίδιος “Σατανάς”, που ζει μέσα στον άνθρωπο και τον πειράζει, θέλοντας να τον απομακρύνει από την οδό της αλήθειας. Τη διάνοια μπορείς μόνο να τη χρησιμοποιείς ως εργαλείο επίλυσης πρακτικών καθηκόντων, “υπαγορευμένων από το πνεύμα”.

“Αν θέλεις να γνωρίσεις” τον Δάσκαλο, να γίνεις αληθινός μαθητής, “πρέπει να βγεις πέρα από τα όρια της λογικής” — αυτό συνήθως ακούγεται ως “να ακούς την καρδιά σου”, “την εσωτερική σου φωνή”, “τη διαίσθησή σου” κ.τ.λ. Θεωρείται ότι, σε αντίθεση με τη διάνοια, η “καρδιά”, που συσχετίζεται με το πνεύμα (την αθάνατη ψυχή) του ανθρώπου, είναι πηγή αποκλειστικά αληθινών “ωθήσεων” για προοδευτική ανάπτυξη. Ταυτόχρονα, η ικανότητα “να ακούει κανείς την εσωτερική φωνή”, που συχνά ταυτίζεται με τη “φωνή του Δασκάλου”, εξαρτάται από το πόσο “καλός μαθητής” είναι ο άνθρωπος. Δηλαδή, οι ηγέτες εκ των προτέρων διαθέτουν αυτή την ικανότητα σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από τα απλά μέλη των ΖΔ. Γι’ αυτό συχνά συμβουλεύουν ευθέως τον άνθρωπο να ακούει την καρδιά του, αλλά να μη βασίζεται ιδιαίτερα σ’ αυτήν, αλλά να εμπιστεύεται πλήρως μόνο τους ηγέτες του.

Γενικά η λέξη “κριτική” στη “Νέα Ακρόπολη” είναι σχεδόν βρισιά. Η “κριτικομανία” βρίσκεται στην πρώτη θέση στη λίστα ιδιοτήτων, απαράδεκτων από την άποψη του “κώδικα τιμής του ακροπολίτη”. Η κριτική θεωρείται εκ των προτέρων εκδήλωση προσωπικών φιλοδοξιών και ένδειξη ότι ο άνθρωπος είναι “κακός μαθητής”.

Για παράδειγμα, σε άνθρωπο που επικρίνει τον ηγέτη του για ανόητες αποφάσεις, αυταρχισμό, αγένεια κ.τ.λ., θα ειπωθεί ότι καλός μαθητής, για τον οποίο είναι σημαντική η αδελφοσύνη, η ενότητα και η πραγματοποίηση του μεγάλου Ιδεώδους, ποτέ δεν θα κατέφευγε σε κριτική».

Ας παραθέσουμε ένα παράδειγμα που επιβεβαιώνει το παραπάνω. «Περί σχολαστικισμού», παρ. 1, ενότητα «Για τους μαθητές»: «Δεν πρέπει να ασχολείσαι με κριτικομανία και να διαδίδεις τα δικά σου φρονήματα, αλλιώς θα σε βγάλουν από την ίδια πόρτα, από την οποία μπήκες εδώ μέσα». Έτσι, η ψυχολογική πίεση σε οποιοδήποτε αμφιβάλλοντα άνθρωπο είναι τόσο ισχυρή, που προτιμά να εγκαταλείψει τις αμφιβολίες του, για να μη χάσει το «νόημα της ζωής του» και το «προορισμένο» του — τη «Νέα Ακρόπολη».

Όσον αφορά τη στάση απέναντι σε άλλα δόγματα, πεποιθήσεις και θρησκείες, αυτή εκδηλώνεται στη ΝΑ σε ιδιόμορφη μορφή. Καμία θρησκεία δεν αποκαλείται ανοιχτά «προπαγάνδα του σατανά», ταυτόχρονα όμως, σύμφωνα με την ακροπολιτική ιδεολογία, καμία άλλη θρησκεία δεν μπορεί εκ προοιμίου να είναι αληθινή. Όπως διακηρύσσεται στη «Νέα Ακρόπολη», κάθε θρησκεία περιέχει «καθολικές ανθρώπινες αξίες» και σύνολο «ανθρωπίνων» αντιλήψεων, που έχουν δευτερεύουσα σημασία και υπηρετούν μόνο τον διαχωρισμό μεταξύ των ανθρώπων. Βεβαίως, το ίδιο το γεγονός της δήλωσης ότι η αληθινή διδασκαλία περιέχεται μόνο στην ιδεολογία της «Νέας Ακρόπολης» (για θρησκευτική οργάνωση) δεν είναι καταστροφικό στοιχείο καθεαυτό. Προβληματίζει η διαμόρφωση αρνητικής στάσης προς τη θρησκεία ως παράγοντα διαίρεσης της κοινωνίας, φαινομένου που αποσπά τους ανθρώπους από τις «αληθινές αξίες». Αναγκαία προϋπόθεση για τη μελλοντική εξέλιξη οι ακροπολίτες θεωρούν την ένωση των θρησκειών, συνεπώς κάθε παραδοσιακό θρησκευτικό σύστημα, που διατηρεί την ιδιοπροσωπία του, αυτομάτως καθίσταται εχθρός της οργάνωσης και εμπόδιο στους στόχους της.

Στους τύπους ελέγχου της συνείδησης ανήκει και ο έλεγχος της συμπεριφοράς, δηλαδή ένα σύστημα ορισμένων υποχρεώσεων και απαγορεύσεων, που καλούνται να ρυθμίσουν όσο το δυνατόν αυστηρότερα ολόκληρη τη ζωή του οπαδού και να απασχολήσουν πλήρως τον χρόνο του, μη αφήνοντάς του δυνατότητα για κριτικό στοχασμό επί των τεκταινομένων. Στη «Νέα Ακρόπολη» ο έλεγχος της συμπεριφοράς εφαρμόζεται πολύ ευρέως σε επίπεδο ΖΔ. Στην ιστοσελίδα No-acropol.info, στην ενότητα «Έλεγχος συνείδησης», αυτό περιγράφεται ως εξής:

«Η καθημερινή απασχόληση του μέσου ακροπολίτη από τις ΖΔ υπερβαίνει την απασχόληση του “συνηθισμένου” ανθρώπου περίπου στο διπλάσιο. Πέρα από την απασχόληση στην εργασία (ή στις σπουδές) έχει και υποχρεώσεις στη “Νέα Ακρόπολη”, που απαιτούν τη συστηματική παρουσία του στο χώρο της οργάνωσης.

Επίσημα από τα απλά μέλη των ΖΔ απαιτείται να εργάζονται στη “Νέα Ακρόπολη” τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα· ωστόσο, στην πράξη, στο παρακλάδι της Μόσχας, άνθρωποι που τηρούν ένα τέτοιο πρόγραμμα συνήθως θεωρούνται παθητικοί. Έχουν πολύ λίγες πιθανότητες κάποτε να γίνουν ηγέτες, μπορούν να είναι μόνο εκτελεστές οδηγιών ανώτερων· επιπλέον, νιώθουν σαν να “έχουν βγει από τη ζωή της Σχολής”, και αυτό το συναίσθημα είναι αρκετά οδυνηρό. Οι περισσότεροι υπεύθυνοι χαμηλότερου επιπέδου συνήθως εργάζονται στη “Νέα Ακρόπολη” κάθε βράδυ τις εργάσιμες μέρες και ολόκληρα τα Σαββατοκύριακα. Οι υπεύθυνοι μεσαίου και ανώτερου επιπέδου, κατά κανόνα, περνούν στη “Νέα Ακρόπολη” το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου: συνήθως δεν έχουν ουσιαστικές υποχρεώσεις εκτός της οργάνωσης (τα συζυγικά ζευγάρια σχηματίζονται συνήθως από ακροπολίτες, οι οικογενειακοί δεσμοί με συγγενείς ουσιαστικά δεν διατηρούνται, οι περισσότεροι υπεύθυνοι εργάζονται σε ακροπολιτικές εταιρείες ή άλλες δομές).

Συνήθως κάθε Σάββατο στη “Νέα Ακρόπολη” πραγματοποιούνται μακρές γενικές συναντήσεις των ΖΔ, έπειτα συναντήσεις σε μικρές ομάδες, και το υπόλοιπο της ημέρας αφιερώνεται στην πρακτική εργασία. Έτσι, τουλάχιστον μία από τις δύο μέρες του Σαββατοκύριακου ο άνθρωπος είναι αναγκασμένος να βρίσκεται στη “Νέα Ακρόπολη”...

Πριν από τον ύπνο, κάθε ακροπολίτης από τις ΖΔ πρέπει να αναλύσει τη μέρα που πέρασε και να κάνει καταγραφή στο ημερολόγιο. Για μερικά χρόνια ήταν επίσης υποχρεωμένος να συμπληρώνει “πίνακα”· ορισμένο χρονικό διάστημα πριν η συμπλήρωση των “πινάκων” έπαψε να είναι υποχρεωτική. Έτσι, ακόμη και η σύντομη αυτή περίοδος χρόνου, που ο άνθρωπος περνά “μόνος με τον εαυτό του”, είναι κανονισμένη: πρέπει να σκέφτεται θέματα, που σχετίζονται με την αξιολόγηση της αντιστοιχίας του στα κριτήρια του “μαθητή” (η έννοια “μαθητής” είναι ταυτόχρονα τόσο ο προσδιορισμός των μελών των ΖΔ, όσο και ο ορισμός του Ιδεώδους, προς το οποίο πρέπει να τείνουν μέσω της αυτοβελτίωσης).

Επιπλέον, οι προαναφερθέντες “πίνακες” σε μεγάλο βαθμό καθόριζαν ολόκληρη τη μέρα του ακροπολίτη: σε αυτούς ρυθμίζονταν η διάρκεια του ύπνου, η λήψη τροφής, απαιτούνταν έλεγχος των συναισθημάτων, των σκέψεων και να βιώνεται η μέρα εντατικά (δηλαδή κάθε στιγμή έπρεπε να αφιερώνεται είτε σε συγκεκριμένη εργασία είτε σε στοχασμό πάνω σε δοσμένα θέματα). Το “κενό” χρονικό διάστημα (μετακινήσεις με τα μέσα, αναγκαστική αναμονή κ.τ.λ.) προτεινόταν να γεμίζει με ανάγνωση της “σωστής” λογοτεχνίας και “ανύψωση της συνείδησης” (ασκήσεις “οπτικοποίησης” της εικόνας του ιδρυτή της οργάνωσης “Δασκάλου” Χόρχε Άνχελ Λιβράγκα και άλλων “ιερών εικόνων”, που σχετίζονται με τη “Νέα Ακρόπολη”), καθώς και στοχασμούς επί των θεμάτων: “τι είδους μαθητής είμαι;”, “ποια είναι τα ελαττώματά μου;”, “τι περιμένει από εμένα ο Δάσκαλος;” κ.τ.λ.».

Σε επίπεδο ΚΦΣ, ο έλεγχος της συμπεριφοράς επίσης εντείνεται σταδιακά ανάλογα με τον χρόνο παραμονής στην οργάνωση. Στην αρχή μαθήματα της ΚΦΣ πραγματοποιούνται μόνο μία φορά την εβδομάδα — καθημερινή βραδιά διάρκειας δυόμισι ωρών. Έπειτα ξεκινούν τα λεγόμενα «διαλόγια» — συναντήσεις σε σπίτια τις Κυριακές, στις οποίες συζητούνται τα θέματα που μελετώνται στη «Σχολή». Στην ουσία, αυτά τα «διαλόγια» αποτελούν είδος σεμιναριακών μαθημάτων για την εμπέδωση της διδαχθείσας ύλης και την απάντηση σε ερωτήσεις. Κατόπιν ο μαθητής εμπλέκεται σε διάφορες ψευδοφιλανθρωπικές εκδηλώσεις (διοργάνωση μαθημάτων σε ορφανοτροφεία, περιβαλλοντικές δράσεις), με σκοπό τη δημιουργία θετικής εικόνας της «Νέας Ακρόπολης» στην κοινωνία. Τις Κυριακές διεξάγεται η προετοιμασία για τις εν λόγω εκδηλώσεις. Έπειτα τους ακροατές αρχίζουν να τους προσκαλούν στη «Νέα Ακρόπολη» καθημερινά με πρόσχημα να βοηθήσουν τη «Σχολή» στην προετοιμασία επόμενων εκδηλώσεων. Πέραν αυτού, οι ακροατές προσκαλούνται σε ποικίλα σεμινάρια και στρογγυλά τραπέζια. Με τον καιρό, η «Νέα Ακρόπολη» γίνεται το νόημα της ζωής του μαθητή και η μοναδική της περιεχόμενη ουσία.

Ο έλεγχος της πληροφορίας σχεδόν δεν εφαρμόζεται σε επίπεδο ΚΦΣ, εφαρμόζεται ωστόσο στις Ζωντανές Δυνάμεις. Η ιστοσελίδα No-acropol.info, στην ενότητα «Έλεγχος συνείδησης», αναφέρει:

«Η ανάγνωση “εξωσχολικής” λογοτεχνίας (βιβλίων, εφημερίδων κ.τ.λ.) και η τακτική παρακολούθηση τηλεοπτικών προγραμμάτων στη “Νέα Ακρόπολη” δεν απαγορεύεται. Αλλά και δεν ενθαρρύνεται ιδιαίτερα. Για παράδειγμα, από αυθεντίες-ηγέτες μπορείς συχνά να ακούσεις φράσεις του τύπου “αυτό αποβλακώνει”, “προσωπικά εγώ στην τηλεόραση βλέπω μόνο ειδήσεις”, “γιατί θέλεις να διαβάζεις αυτές τις ανοησίες;” κ.τ.λ. Είναι αρκετά διαδεδομένη η άποψη ότι η ανάγνωση των έργων της Ε.Π. Μπλαβάτσκα και άλλων θεοσοφιστών, του Χ.Α. Λιβράγκα, της Ντ.Σ. Γκούσμαν (νυν επικεφαλής του διεθνούς οργανισμού “Νέα Ακρόπολη”), σειράς άλλων βιβλίων και του περιοδικού “Νέα Ακρόπολη” αρκεί για την “πολύπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας”. Στην πραγματικότητα, ακόμη και για την ανάγνωση αυτής της λογοτεχνίας στη συντριπτική πλειονότητα των ακροπολιτών απλά δεν επαρκεί ο χρόνος».

Ο έλεγχος της πληροφορίας εντός των ίδιων των ΖΔ είναι αρκετά αποτελεσματικός χάρη στην αυστηρή ιεραρχική δομή, στην οργάνωση του χρόνου και στην επιδέξια προπαγάνδα. Η ιεραρχική δομή σχεδόν αποκλείει τη διείσδυση «ανεπιθύμητης» πληροφορίας από το ανώτερο στο κατώτερο επίπεδο, και η σαφής οργάνωση των συναντήσεων και άλλων εκδηλώσεων περιορίζει τη διάδοση της πληροφορίας οριζόντια...

Άλλος παράγοντας, που περιορίζει τη διάδοση της πληροφορίας, είναι ο μηχανισμός “ενημέρωσης” (δεν θα χρησιμοποιήσουμε τη λέξη “καταδοτισμός”), που είναι ενσωματωμένος στο ίδιο το σύστημα. Οι υπεύθυνοι γράφουν τακτικά αναφορές για τους υφιστάμενούς τους και κάθε ειπωμένος λόγος μπορεί να καταγραφεί και να αξιολογηθεί. Συχνά και οι φίλοι του ανθρώπου διηγούνται στους υπευθύνους του για τις “αμφιβολίες” και τα “λανθασμένα βήματά” του, ώστε αυτοί να μπορέσουν να τον “βοηθήσουν”.

Η διάδοση φημών στη “Νέα Ακρόπολη” επίσης έχει τεθεί γενικά υπό έλεγχο με αρκετά εκλεπτυσμένο τρόπο: ο αναγκαίος αριθμός φημών παράγεται από τους ηγέτες στον βαθμό που χρειάζεται για να ικανοποιηθεί η πείνα για πληροφόρηση. Η πληροφορία, που προέρχεται από τον “έξω κόσμο”, τακτικά σχολιάζεται και ερμηνεύεται στις συνελεύσεις των ΖΔ. Για παράδειγμα, όταν το 2000–2001 αρκετός αριθμός μελών των ΖΔ εγκατέλειψε την οργάνωση, στους εναπομείναντες συνιστούσαν ανεπιτήδευτα να μην επικοινωνούν μαζί τους, και για μεγαλύτερη σιγουριά μέσω του συστήματος φημών και υπαινιγμών διακήρυξαν ότι οι αποχωρήσαντες “υφαίνουν συνωμοσίες κατά της Ακρόπολης”.

Έτσι, στη “Νέα Ακρόπολη” χρησιμοποιούνται όλοι οι τύποι ελέγχου της συνείδησης, που δεν αφήνουν δυνατότητα στα μέλη της οργάνωσης να κάνουν τη δική τους ελεύθερη επιλογή».

7. Ποια είναι η στάση της ΝΑ απέναντι στον εξωτερικό κόσμο; Τον άνθρωπο, που για πρώτη φορά βρέθηκε στη «Νέα Ακρόπολη», τον πείθουν ότι η «Νέα Ακρόπολη» είναι κοσμικός πολιτιστικο-μορφωτικός οργανισμός, σκοπός του οποίου είναι η μέγιστη προσέλκυση ανθρώπων στην πολιτιστική κληρονομιά της κοινωνίας. Έτσι, λογικό είναι να υποθέσουμε ότι έργο ενός τέτοιου οργανισμού είναι η μέγιστη ενσωμάτωση του ανθρώπου στην κοινωνία, να τον μάθει να αγαπά τον γύρω κόσμο και να εκτιμά τον πολιτισμό του. Στην πράξη, όμως, όλα συμβαίνουν αντίθετα. Το ζήτημα είναι ότι ένα από τα βασικά γνωρίσματα των ολοκληρωτικών αιρέσεων είναι η δημιουργία ιδιότυπου «τείχους» μεταξύ του οπαδού και ολόκληρου του γύρω κόσμου. Αυτό είναι απολύτως εξηγήσιμο, διότι, εγκαθιστώντας έλεγχο πάνω στη συνείδηση του ανθρώπου, η αίρεση πρέπει να τον προστατεύσει από έξωθεν επιρροή, διαφορετική από την αιρετική. Όσο λιγότερο ο οπαδός προσανατολίζεται «προς τα έξω», τόσο περισσότερο είναι δεμένος με την αίρεση και εξαρτημένος από αυτήν. Γι’ αυτό για την ηγεσία της αίρεσης είναι τόσο σημαντικό να διακόψει όλες τις εξωτερικές σχέσεις των οπαδών, ικανές να βγάλουν τον άνθρωπο από τον ολοκληρωτικό έλεγχο του συστήματος. Στη «Νέα Ακρόπολη» αυτό εκδηλώνεται σε ιδιότυπη λατρεία της φιλίας και της αγάπης. Η αληθινή αγάπη, σύμφωνα με την ιδεολογία της «Νέας Ακρόπολης», είναι συνάντηση ανθρώπων που ήδη ήταν μαζί σε προηγούμενη ζωή. Έτσι, ο άνθρωπος που δεν πιστεύει στη μετενσάρκωση, δεν μπορεί πλέον να είναι η «δεύτερη μισή» σου. Πέραν τούτου, η αληθινή αγάπη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το «πεπρωμένο», γι’ αυτό κάθε σχέση, που παρεμποδίζει τη δουλειά του ανθρώπου στη «Νέα Ακρόπολη», δεν έχει δικαίωμα ύπαρξης. Αν προσθέσουμε σε αυτά την υποχρέωση των μελών των ΖΔ συχνά να ψεύδονται στους συγγενείς τους και στους απλούς ακροατές, αποκρύπτοντας την ύπαρξη συμβολικής, τελετών και οδηγίας για την επεξεργασία των μαθητών, καθώς και τη τεράστια απασχόληση των μελών του εσωτερικού πυρήνα της οργάνωσης, καθίσταται προφανές ότι οι σχέσεις των ακροπολιτών με τους συγγενείς και φίλους τους αυτόματα διαλύονται.

Η στάση της «Νέας Ακρόπολης» προς τον κόσμο γενικά είναι πολύ αρνητική. Αυτό είναι αρκετά φυσικό, αν λάβουμε υπόψη ότι ο οργανισμός επιδιώκει να διασφαλίσει τον μέγιστο έλεγχο της συνείδησης των οπαδών και γι’ αυτό ενδιαφέρεται να τους προστατεύσει από τη φυσική επιρροή, που προέρχεται από πλήθος πηγών: τόσο από διάφορα ΜΜΕ όσο και από έργα τέχνης. Ο γύρω κόσμος, σύμφωνα με τη διδασκαλία της «Νέας Ακρόπολης», βρίσκεται σε παρακμή, βυθισμένος στον υλισμό και γενικώς είναι φορέας κακού — σε αντίθεση με τη «Νέα Ακρόπολη». Εδώ έχουμε την τυπική για τις ολοκληρωτικές αιρέσεις ασπρόμαυρη δογματική του κόσμου — τη διαίρεση μεταξύ της οργάνωσης και του γύρω κόσμου στη βάση του δίπολου εμείς/αυτοί.

«Περί σχολαστικισμού», παρ. 1, ενότητα «Για τους μαθητές»: «Για τη διατήρηση και διαιώνιση της “Φιλοσοφικής μας Αδελφότητας” χρειαζόμαστε νέους ανθρώπους, που δεν θέλουν να σπαταλήσουν τον χρόνο τους σε ανοησίες του κόσμου που παρακμάζει. Είμαστε νέοι και ισχυροί — και τίποτε δεν θα μας κάνει διαφορετικούς».

Εκεί, παρ. 7, ενότητα «Για τους διδάσκοντες»: «Στον σύγχρονο κόσμο, πλημμυρισμένο από πολιτικαντισμό, σεκταρισμό, παράλογες φαντασιώσεις, παράλογους φόβους και εσκεμμένα καλλιεργούμενο μίσος, η νεολαία υποβάλλεται σε “πλύση εγκεφάλου”».

Η στάση των μελών των ΖΔ προς τον γύρω κόσμο μεταφέρεται και στη στάση τους προς τους ακροατές της ΚΦΣ: «Εκδήλωση των 7 νόμων...»: «Όταν έρχεστε με τη μικρή σας φλόγα, με τη μικρή σας ώθηση, σε εγρήγορση, βλέπετε μπροστά σας πρόσωπα και στην πραγματικότητα σε κάποιο πλαίσιο γίνονται για εσάς λεπτά, αγαπημένα σας εχθράκια, διότι όταν εσείς έρχεστε με κάτι νέο, κι εκείνοι κάθονται ακόμη στο παλιό τους, στη στασιμότητά τους, στην τύφλωσή τους, στις μικροπρέπεις διαστροφές και μικρές ανοησίες τους. Η πρώτη κατάσταση που γεννιέται είναι να οπλιστείς με κράνος, ασπίδα, όπως ο Δον Κιχώτης απέναντι στους ανεμόμυλους, αυτός είναι ο Νόμος της Δράσης... Προσοχή, όχι πάλη για να εξηγήσεις κάτι καλύτερα ή να θυμίσεις κάτι και άλλο, να ρίξεις λίγη ακόμη πληροφορία, αλλά όπως πάλη μεταξύ φωτός και σκότους... Είναι πάλη που, στους δασκάλους ανώτατης κλάσης όπως η Ντέλια, ο ΧΑΛ, οι μεγάλοι Δάσκαλοι, που έρχονται και αμέσως γνωρίζουν τι αιωρείται στην ατμόσφαιρα και τι πρέπει να δεχτεί επίθεση, τι πρέπει να κοπεί, τι πρέπει να αναπτυχθεί, γίνεται συνειδητά».

Έτσι, την ίδια τη διαδικασία της διδασκαλίας τα μέλη των ΖΔ την αντιλαμβάνονται ως πόλεμο με τους μαθητές τους.

8. Είναι άραγε η «Νέα Ακρόπολη» ολοκληρωτική αίρεση; Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι στη «Νέα Ακρόπολη» είναι παρόντα όλα τα γνωρίσματα της ολοκληρωτικής αίρεσης. Επιπλέον, ολόκληρη η αρχική περιγραφή της «Νέας Ακρόπολης» αποδεικνύεται όχι απλώς μη ανταποκρινόμενη στην πραγματικότητα, αλλά ανατρέπεται με ακρίβεια στο αντίθετό της. Έτσι, ο άνθρωπος που έρχεται στη «φιλοσοφική σχολή» για να γνωριστεί με την αρχαία σοφία, καταλήγει σε αποκρυφιστικο-ειδωλολατρική ολοκληρωτική αίρεση. Θα τονίσουμε για μια ακόμη φορά ότι οι βασικές αιτιάσεις προς τη «Νέα Ακρόπολη» έγκεινται όχι στο ότι έχει διδασκαλία διαφορετική από τη διδασκαλία της Ορθόδοξης ή κάποιας άλλης Εκκλησίας, αλλά στο ότι αποκρύπτει από τους ανυποψίαστους το ίδιο το γεγονός ύπαρξης αυτής της διδασκαλίας και οδηγεί τους οπαδούς στην αποδοχή της μέσω χειραγώγησης και μεθόδων ελέγχου της συνείδησης, παραβιάζοντας έτσι το αναφαίρετο δικαίωμα του ανθρώπου στην ελεύθερη επιλογή του κοσμοθεωρητικού του προσανατολισμού.

[1] Διάκονος Α. Κουράεφ, «Ποιος έστειλε τη Μπλαβάτσκα; (πολεμική με την Ξένια Μιάλο και άλλους ριριχιστές)».
[2] Α. Ντβόρκιν, «Σεκτολογία: ολοκληρωτικές αιρέσεις», 2003, σ. 70.
[3] Α. Ντβόρκιν, «Σεκτολογία: ολοκληρωτικές αιρέσεις», 2003, σ. 52.
[4] Διάλεξη της 31.12.1961 «Η κατοχή: ποιότητα της ικανότητας να επιτυγχάνεις». Το απόσπασμα παρατίθεται στο Ενημερωτικό γράμμα I HELP СНГ αρ. 16 από 01.11.2005.