Γιατί δεν διδάσκουμε τον εσωτερισμό σε μεγαλύτερο βαθμό;
Χόρχε Άνχελ Λιβράγκα
Άρθρο από το ενημερωτικό δελτίο «Bastion» αρ. 81, μετάφραση από τα ισπανικά που πραγματοποιήθηκε στη «Νέα Ακρόπολη»
Αυτή η ερώτηση ακούγεται συχνά, ιδιαίτερα από τα νέα μέλη μας. Και το γεγονός ότι επιδεικνύουμε μεγάλη προσοχή στα μαθήματα του πρώτου, προπαρασκευαστικού κύκλου, πολλούς φέρνει σε σύγχυση και τους αποθαρρύνει.
Λοιπόν, με τη σειρά. Το προπαρασκευαστικό στάδιο έχει σχεδιαστεί για να δώσει τις πιο γενικές πληροφορίες σχετικά με το τι είναι η Νέα Ακρόπολη και, ταυτόχρονα, ώστε οι ακροατές να μας αισθανθούν και να μας δοκιμάσουν, ενώ εμείς, με τη σειρά μας, μπορούμε να τους παρατηρήσουμε, για να διαπιστώσουμε πόσο βαθύ και σοβαρό είναι το ενδιαφέρον τους για έναν ορισμένο κύκλο θεμάτων και αν είναι ικανοί να ανέβουν τα σκαλοπάτια που οδηγούν στη Σοφία — τον πόθο κάθε φιλοσόφου.
Κατανοώ απολύτως ότι θα μπορούσαμε να προσελκύσουμε πολύ περισσότερους νέους παρουσιάζοντάς τους τα αρχικά θέματα των διαλέξεων με τρόπο που να ανταποκρίνεται περισσότερο στην έλξη τους προς το μυστήριο. Αλλά ο κίνδυνος που θα προέκυπτε θα ήταν υπερβολικά μεγάλος. Στις περισσότερες περιπτώσεις μια τέτοια έλξη αποτελεί κόμπο σιωπηρών, ασυνείδητων επιθυμιών, και γι’ αυτό μια άμεση παρουσίαση του εσωτερικού μέρους χωρίς προηγούμενη γνωριμία με τις απαραίτητες εξωτερικές γνώσεις θα μπορούσε να μετατρέψει πολλούς νέους σε αιρετικούς και φανατικούς, αντί να τους κάνει αληθινούς φιλοσόφους-ακροπολίτες. Επομένως, στο πρώτο στάδιο είναι απολύτως απαραίτητα ορισμένα φίλτρα. Χωρίς αυτά οι αρχάριοι θα αποκοβόταν υπερβολικά από τον κόσμο της καθημερινότητας, και έτσι για μερικούς από αυτούς η επιστροφή σε αυτόν τον κόσμο χωρίς την απαραίτητη ιδεολογική υποστήριξη και πνευματικό ώθημα θα ήταν ιδιαίτερα οδυνηρή. Η ιστορία μας διδάσκει ότι πρέπει, χωρίς να πέσουμε σε γελοίο ελιτισμό, να εφαρμόζουμε ένα είδος πνευματικής διύλισης, να δείχνουμε την ικανότητα να διακρίνουμε το αληθινό από το ψευδές, προκειμένου να φέρουμε τάξη και αρμονία στη ζωή εκείνων που βάζουν τις ελπίδες τους πάνω μας.
Ο Πλάτων μας άφησε μια ρήση που παρεξηγήθηκε πολύ και εξακολουθεί να παρερμηνεύεται από σχεδόν όλους όσους την προσεγγίζουν, συμπεριλαμβανομένων των πανεπιστημιακών μελετητών. Με τα λόγια ενός από τους χαρακτήρες των «Διαλόγων» του, του Σωκράτη, ο φιλόσοφος είπε: «Ο όχλος δεν θα γίνει ποτέ φιλόσοφος». Εξαιτίας της αβεβαιότητας της μετάφρασης από τα αρχαία ελληνικά και των ιδιαιτεροτήτων της πολιτιστικής και κοινωνικής μας εμπειρίας, με την πρώτη ματιά φαίνεται σαν μια αδικαιολόγητα σκληρή δήλωση, άξια ενός τυράννου. Στην πραγματικότητα, ο Διδάσκαλος εννοούσε ότι πρέπει να σταματήσει κάποιος να είναι «όχλος» για να γίνει φιλόσοφος. Με άλλα λόγια, ο Πλάτων υποστήριζε ότι οι φιλοσοφικές ικανότητες είναι εγγενείς σε κάθε άνθρωπο από τη γέννησή του, και για να εκδηλωθούν πρέπει να διορθωθούν τα ελαττώματα της ανατροφής, να βοηθηθεί ο άνθρωπος να απαλλαγεί από κακές συνήθειες και κλίσεις και να προαχθεί η αναγκαία μεταβολή σε κάθε άτομο, η στροφή προς την αρετή και προς όλα όσα απαιτούνται από τον αληθινό Αναζητητή της Αλήθειας. Έτσι, ας μείνει στην περιοχή των άκαρπων ουτοπιών η ιδέα ότι όποιος απλώς δείξει ενδιαφέρον για τη Νέα Ακρόπολη θα αποκτήσει αμέσως την πρακτική δυνατότητα άμεσης επαφής με την Ουσία των Πραγμάτων, με το Μυστήριο που είναι ο Μυστικισμός εν δράσει. Ούτε αφίσες, ούτε έντυπα, ούτε καν διαλέξεις και αναγνώσεις από μόνες τους θα σας ανοίξουν μια τέτοια δυνατότητα.
Όσον αφορά την ερώτηση για το γιατί δεν διδάσκουμε τον εσωτερισμό σε μεγαλύτερο βαθμό, και όχι μόνο σε εκείνους που μόλις πρόσφατα ενώθηκαν μαζί μας, αλλά και σε όσους είναι μέλη του Κινήματός μας για αρκετά χρόνια, κι εδώ καθοδηγούμαστε από σκέψεις παρόμοιες με αυτές που αναφέρθηκαν παραπάνω. Αν το δοχείο είναι γεμάτο με βρωμιά και ακαθαρσίες, τότε πριν ρίξεις μέσα καθαρό πόσιμο νερό πρέπει να το αδειάσεις και να το πλύνεις επιμελώς. Η ανθρώπινη προσωπικότητα είναι το ίδιο δοχείο. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί, μέσα σε λίγα μόλις χρόνια, ασκούμενος μία ή δύο φορές την εβδομάδα, να αποκτήσει την εσωτερική αγνότητα επαρκή για να δεχτεί τη Σοφία που, διαμέσου των χιλιετιών, σαν σταγόνες της πρωινής δροσιάς, έχει συσσωρευθεί στο ιερό κύπελλο του άνθους του Λευκού Λωτού της Εσωτερικής Γνώσης. Το μαργαριτάρι στο άνθος του λωτού, για το οποίο όλοι έχετε ακούσει, δεν μπορεί να το πάρει κανείς με ακάθαρτα χέρια, ούτε μπορεί κάποιος να το δει με βλέμμα θολωμένο από σαρκικές εικόνες και οράματα. Η επίμονη εργασία και η διδασκαλία μοιάζουν με αρωματικό σαπούνι και καθαρό νερό. Μόνο αυτά μπορούν να καθαρίσουν τα χέρια από το κολλώδες επίχρισμα της απληστίας και των γήινων παθών, και τα μάτια από το πέπλο που τα καλύπτει.
Απαιτείται καθαρισμός.
Πρέπει να απαλλαγούμε από το ζωώδες και να αποκτήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο το ανθρώπινο, στρέφοντας το πρόσωπο προς το Θείο.
Η κόπωση και ο νους πρέπει να δαμάσουν τη σάρκα, και η ενεργός συμμετοχή στην πραγμάτωση του Ιδανικού να συγκρατήσει τα πάθη. Πρέπει ο νους να εγκαταλείψει τις φαντασιώσεις και τις ανέφικτες επιδιώξεις, να γίνει πιο ολοκληρωμένος. «ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕ ΤΟΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΑ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ»!
Είσαι πολύ μικρός, είσαι ακόμη παιδί, και γι’ αυτό, σύμφωνα με ένα χιλιετές έθιμο, μετρώνουμε για σένα σταγόνα-σταγόνα το ισχυρό φάρμακο — την Εσωτερική Γνώση. Σου ευχόμαστε μόνο το καλό, και γι’ αυτό για εμάς είναι προτιμότερο να μας εγκαταλείψεις, παρά να χαθείς λαμβάνοντας μια υπερβολική δόση. Δεν τολμούμε να βαραίνουμε τη συνείδησή μας, καθιστώντας μας αιτία της καταστροφής σου — σωματικής, ψυχικής και πνευματικής.
Καμία αυτοσχέδια πράξη. Γνωρίζουμε πολύ καλά τι χρειάζεσαι, πότε, πώς και σε ποιες ποσότητες.
Η Νέα Ακρόπολη δεν θα επιτρέψει στον εαυτό της ερασιτεχνισμό, τόσο κοινό και συνηθισμένο σε πολλά κέντρα που αυτοαποκαλούνται «εσωτερικά», τα οποία κάνουν τα μέλη τους να ζουν σε αυταπάτες, φέρνοντάς τα σε τέτοια κατάσταση φαντασίας ώστε να είναι έτοιμα να βλέπουν φαντάσματα παντού, ακόμα και σε ένα πιάτο σούπα. Νομίζουν τους εαυτούς τους «Αβατάρ», εξασκούνται σε εσωτερικές και εξωτερικές τεχνικές διαλογισμού που δεν συνδέονται με την Αλήθεια και την Πραγματικότητα, «ανεβάζουν» την Κουνταλίνι επιλέγοντας ως βάση για αυτό περίεργες μορφές σεξουαλικής επαφής και ηλίθια και αδέξια αντιγραμμένες συμβολικές εικόνες Θιβετιανών μαντάλα. Αυτοί οι πλάνητες είναι αθώα θύματα της ανθρώπινης βλακείας και ματαιοδοξίας.
Όλοι οι ειδικοί και γνώστες του εσωτερισμού (όχι οι διανοούμενοι που μιλούν για τον εσωτερισμό, αλλά εκείνοι που πραγματικά τον μελετούν και τον ασκούν), από την Ε.Π. Μπλαβάτσκι μέχρι τον Ελίφας Λεβί, επισημαίνουν την ανάγκη να προσεγγίζει κανείς το Μυστικό βαθμιαία, έτσι ώστε το έδαφος πάνω στο οποίο πατάς να μην φαίνεται ασταθές, γνωρίζοντας ακριβώς πού θα κάνεις το επόμενο βήμα. Ταυτόχρονα, πρέπει να απαλλαγείς από τις εγωιστικές επιδιώξεις, τη νωθρότητα, την ηδονή και τη λαιμαργία. Η κατανόηση των μεγάλων Μυστηρίων απαιτεί χρόνο, εργασία, πλήρη αφοσίωση και ανιδιοτέλεια. Πρέπει να αφιερωθείς απόλυτα στην υπηρεσία του Ιδανικού, να απελευθερωθείς από όλες τις στρεβλώσεις και παραμορφώσεις του εξωτερικού κόσμου, από προκαταλήψεις και παράλογους φόβους. Και η επιρροή ενός βιολογικού «ρομπότ» από κόκκαλα και σάρκα, που ονομάζεται «σώμα», δεν πρέπει να είναι υπερβολική.
Έτσι, δεν διδάσκουμε τον εσωτερισμό σε μεγαλύτερο βαθμό απλά επειδή δεν μπορούμε και δεν πρέπει να το κάνουμε. Ο σωστός ρυθμός είναι ένας από τους απαραίτητους όρους για την επίτευξη της Αρμονίας, στην οποία το λεγόμενο «εσωτερικό» και «εξωτερικό» συνδέονται μεταξύ τους πολύ πιο στενά απ’ ό,τι συνήθως θεωρείται. Ευτυχισμένοι είναι εκείνοι από εμάς που έχουν Σχέδια, Αρχές και Στόχους, που γνωρίζουν τον αναγκαίο Ρυθμό και τις Δυνατότητές τους. Που έχουν Δασκάλους και οπαδούς. Που υπηρετούν το Ιδανικό, αρχαίο ως τα αστέρια... και ίσως υπάρχον και πριν από αυτά... Ένα Ιδανικό που θα λάμψει ακόμη και όταν αυτά τα αστέρια σβήσουν.