Μαρτυρία του Ματτιέ. Γαλλία

Ματτιέ, Γαλλία

Πρόκειται για μια μαρτυρία απευθυνόμενη στο ευρύ κοινό, το οποίο ενδέχεται να μην έχει ακόμη γνώση του σωματείου «Νέα Ακρόπολη» στη Γαλλία, και το οποίο αναζητά πληροφορίες πέρα από την επίσημη ή χωρίς πηγές επικοινωνία.

Με λένε Matthieu Chevillot, και ήμουν μέλος της Νέας Ακρόπολης στο Μπορντό, στο Espace Mouneyra, μεταξύ 2017 και 2018. Φέρνω τη φωνή μου σ’ αυτήν των άλλων πρώην μελών που τόλμησαν να σηκώσουν το πέπλο πάνω στη κρυφή φύση της οργάνωσης Νέα Ακρόπολη.

Μπήκα εκεί, ελκυσμένος από τον εκλεκτικισμό που εκεί προβαλλόταν, έμεινα εξαιτίας της συντροφικότητας και της ανθρώπινης ζεστασιάς, αλλά έφυγα εξαιτίας της εκτροπής των διδασκαλιών προς εσωτεριστικά θέματα, της αυξανόμενης παρουσίας θεωριών και μαγικο-πνευματικών πεποιθήσεων, της λεπτεπίλεπτης επιχείρησης αποδυνάμωσης των αμφιβολιών, και κυρίως της ύπαρξης ενός παράλληλου, απόκρυφου ρεύματος πίσω από τη δημόσια και επίσημη πρόσοψη.

Αφού πέρασα έξι μήνες στον πρώτο κύκλο φιλοσοφίας και με την ομάδα «Περσέας», με προσέγγισαν και με κάλεσαν να αποτελέσω μέρος των Ζωντανών Δυνάμεων.

Μπόρεσα να ανακαλύψω τα παρασκήνια του κινήματος, με τη σημαία του σε στυλ «αυτοκρατορικού αετού», τις στολές του, τα τελετουργικά του σε κλειστούς χώρους γεμάτους θυμίαμα, και την οργάνωσή του εμπνευσμένη από στρατιωτικά πρότυπα, με το Σώμα Ασφαλείας, τη Βραγδαία Εργασίας και τη Γυναικεία Βραγδαία. Δύο «κουτιά» για τους άνδρες και ένα για τις γυναίκες, χωρίς ανάμειξη.

Έχοντας εγώ ο ίδιος υπηρετήσει στο στρατό λίγα χρόνια νωρίτερα, αυτό μου θύμισε κάποιες λέξεις-κλειδιά αυτού του τύπου οργάνωσης: ιεραρχία, υπακοή, πειθαρχία. Όμως γιατί να κρύβεται αυτή η συμβολική από τα μέλη και το ευρύ κοινό, αν δεν υπήρχε τίποτα το μεμπτό σε όλα αυτά; Συνεχίζω λοιπόν με προσοχή, για να μάθω περισσότερα.

Η συνέχεια του κύκλου δεν έκανε παρά να επιβεβαιώσει τους φόβους μου. Οι ασκήσεις σκηνικής παρουσίας για τους υποψήφιους των Ζωντανών Δυνάμεων συνίσταντο στο να μαθαίνουν στοιχεία της γλώσσας για να αμβλύνουν τους νεοεισερχόμενους, ή να αφοπλίζουν τις κατηγορίες περί σεχταρισμού εναντίον τους. Υπήρχαν επίσης κείμενα που ονομάζονταν «προμαχώνες» που όφειλα να μελετήσω, παρουσιαζόμενα ως γραπτά του ιδρυτή Χόρχε Άνχελ Λιβράγκα, τα οποία άλλοτε εξυμνούσαν την προσπάθεια και την προσωπική θυσία, άλλοτε υμνούσαν την άνοδο μιας ανώτερης ανθρώπινης φυλής, της οποίας η Νέα Ακρόπολη θα ήταν το έδαφος, και όπου «δεν θα υπήρχε χώρος για τους αδύναμους».

Ο εκπαιδευτής μου τότε με διαβεβαίωνε ότι αυτά δεν ήταν αξίες της ομάδας. Όμως γιατί διάβολε να τα κρατούν στο πρόγραμμα; Γιατί, μακριά από τα εξωτερικά βλέμματα, οι συνεδριάσεις εργασίας που απαρτίζονταν από τις Ζωντανές Δυνάμεις άνοιγαν με έναν «ρωμαϊκό χαιρετισμό» και με την προφορά «Αβέ» μπροστά σε ένα μυθολογικό ομοίωμα;

Ο εν λόγω «ρωμαϊκός χαιρετισμός», αν και αποδεκτός στο αρχαίο του πλαίσιο, έχει καταστεί παράνομος από το 1945 στην Ευρώπη. Διαμαρτυρήθηκα σε εκείνον που τον εκτέλεσε μπροστά μου. Να η απάντησή του, την οποία παραθέτω από μνήμης: το σώμα μας θα ήταν ένας ενεργειακός μαγνήτης με έναν θετικό πόλο και έναν αρνητικό πόλο, το δεξί χέρι είναι το πιο θετικό άκρο. Αν υψώσουμε το δεξί χέρι, παρουσιάζουμε το πιο εκπέμπον μέρος των θετικών κυμάτων, πράγμα που καθιστά αυτή τη χειρονομία εντελώς ευεργετική και ειρηνική, τίποτα το σχετικό με τη φασιστική χειρονομία.

Μακριά από το να με καθησυχάσει, αυτή η παράδοξη εξήγηση με φώτισε ακόμη περισσότερο για το τεράστιο βάρος του πνευματικοφανούς και εσωτερικού λόγου που χρησιμοποιούνταν για να υπερασπιστούν συνωμοσιολογικές θέσεις που διατυπωνόταν από τον αντιδιευθυντή της σχολής, ή ακόμη για χειρονομίες και λόγια αδιανόητα στη δημόσια σφαίρα.

Έτσι υποπτευόμουν ότι για πολλούς από τους μελών είχε γίνει «κανονικό» να πραγματοποιούν τον ρωμαϊκό χαιρετισμό, ακόμη και σε μαύρες ή καφέ στολές, χωρίς καμία αντίσταση. Όσον αφορά τη μοναδική ετήσια συνάντηση στην οποία παρευρέθηκα, απαγορευμένη σε μη μέλη των Ζωντανών Δυνάμεων, όπου ο πρόεδρος, κ. Φερνάντ Σβαρτς, συνήθως τόσο ευγενικός και γοητευτικός, είχε ενσαρκώσει κατά περίπτωση έναν τρομακτικό, πολεμικό, σχεδόν τυραννικό ρόλο, εκεί θρηνούσαν ότι τα μέλη δεν παρέμεναν, χωρίς να ξέρουν γιατί. Η οδηγία της ημερήσιας διάταξης: στρατολόγηση νέων μελών και αύξηση της παρουσίας στα κοινωνικά δίκτυα.

Θυμούμενος τι με είχε προσελκύσει στη Νέα Ακρόπολη, μετά από ένα χρόνο παρουσίας, τίποτε πλέον δεν ταίριαζε με την εικόνα που είχα σχηματίσει. Έβλεπα να παίζονται μπροστά μου οι ίδιοι κύκλοι επικοινωνίας, κατάρτισης, ενσωμάτωσης, κατήχησης, και αυτή τη φορά μ’ έκαναν να περάσω από τον ρόλο του θεατή σ’ εκείνον του πράκτορα, του συμμέτοχου σε αυτή τη διπροσωπία προς το κοινό.

Επαναχρησιμοποίηση των ίδιων θεμάτων του «ήρωα», του «πολεμιστή της ειρήνης», της «επαναμαγείας», του «μυστηρίου» ή του «ιερού», χρήση λέξεων-κλειδιών, «θαυματουργών» τύπων φράσεων, κολάκευση των πεποιθήσεων των νεοεισερχομένων για να τους στρατολογήσουν, και κυρίως διατήρηση μιας σεβαστής, πολιτιστικής, καλλιτεχνικής και φιλοσοφικής πρόσοψης του σωματείου, διότι τα παρασκήνια δεν ήταν καθόλου έντιμα ούτε δημόσια αποδεκτά.

Προσωπικά είχα ζήσει πραγματικά υπέροχες ανθρώπινες στιγμές με τους συντρόφους μου στην ομάδα Περσέας, αλλά το να πρέπει να υπακούσω σ’ αυτήν την οργάνωση και στις παράξενες ή και απωθητικές για κάποιους πεποιθήσεις της ήταν πολύ βαρύ τίμημα. Και πάνω απ’ όλα, γαμώτο, υποτίθεται ότι ήταν απλώς μια σχολή φιλοσοφίας, όχι ένας ψευδοεσωτερικός μυστικός στρατός.

Έτσι τελικά εγκατέλειψα τη διαδικασία ενσωμάτωσης στις Ζωντανές Δυνάμεις, αλλά το κακό είχε ήδη γίνει μέσα μου: όλα αυτά τα οικεία και φιλικά πρόσωπα που με περιέβαλαν ήταν ήδη στην πραγματικότητα Ζωντανές Δυνάμεις ή στο στάδιο να γίνουν. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν διαβάσει τους προμαχώνες, είχαν αποδεχτεί το σύστημά του, και όλα τα υπόλοιπα των πεποιθήσεων, των τελετουργιών και των υποχρεώσεων της Νέας Ακρόπολης τους περίμεναν.

Τελικά πήρα την απόφαση να φύγω, για να σώσω την τιμή μου και την ψυχική μου υγεία, αλλά με το κόστος των πολλών φιλιών που είχα δημιουργήσει μέσα σε αυτή την ανθρώπινη ομάδα. Μου πήρε αρκετούς μήνες για να λύσω αυτό το δίλημμα.

Ας είναι σαφές εδώ το σκοπό μου: δεν επιτίθεμαι στους ανθρώπους. Θα ήθελα ακόμη και να διατηρούσα αυτές τις όμορφες φιλίες, αλλά καθώς η Νέα Ακρόπολη έχει τόσο ισχυρή επίδραση στην ψυχή των μελών της, και στην πληροφορία που μπορεί να αντλήσει από τις επαφές με πρώην μέλη, αναγκάστηκα να τις θεωρήσω ως αποκτημένες προς όφελος αυτού του ρεύματος.

Θα ήθελα να μπορούσα να ξεριζώσω όλες αυτές τις ψευδείς πεποιθήσεις και τις σκοταδιστικές δεισιδαιμονίες, αλλά στη Γαλλία ο καθένας είναι ελεύθερος να τις υιοθετήσει ή όχι, να πιστεύει στο θεοσοφικό περιεχόμενο ή όχι, να γίνει Ζωντανή Δύναμη ή όχι, και να συμμετέχει στη λειτουργία αυτής της οργάνωσης ή να την εγκαταλείψει. Αυτό είναι, μεταξύ άλλων, η αρχή του νόμου του 1905, γνωστού ως διαχωρισμός Εκκλησιών και Κράτους.

Αυτό που θέλω παρ’ όλα αυτά να επισημάνω και να θέσω υπό γνώση του δημόσιου συμφέροντος είναι το «σύστημα» Νέα Ακρόπολη, το οποίο συμπληρώνει ορισμένα κριτήρια που ορίζουν μια εκτροπή σε σεχταρισμό.

Μερικά προβληματικά σημεία

Η λατρεία της προσωπικότητας: ο Χόρχε Άνχελ Λιβράγκα δεν είναι άραγε το Άλφα και το Ωμέγα στη Νέα Ακρόπολη; Και οι διάδοχοί του δεν έχουν αναλάβει αυτήν την ίδια στάση;

Ο υπερβολικός χαρακτήρας των οικονομικών απαιτήσεων: σε ένα συνηθισμένο σωματείο η συνδρομή πληρώνεται ετησίως και σπάνια υπερβαίνει τα 150 ευρώ. Γιατί στη Νέα Ακρόπολη η συνδρομή του πρώτου κύκλου είναι 30 ευρώ μηνιαίως; Γιατί, όταν ένα μέλος δέχεται να συνεχίσει στον επόμενο κύκλο, η αύξηση στα 50 ευρώ ανακοινώνεται μόνο μετά τον τελετουργικό πέρασμα και την έναρξη των μαθημάτων; Και με την είσοδο στις Ζωντανές Δυνάμεις, η συνδρομή ανεβαίνει σε τουλάχιστον 75 ευρώ το μήνα, με την υποχρεωτική αγορά νυκτεριών διαμονής στην Cour Pétral για να συμμετάσχει κάποιος σε σεμινάρια και τελετές.

Η πνευματική αποσταθεροποίηση: οι διδασκαλίες βασισμένες στον ινδουιστικό εσωτερισμό, ειδικά η αντίθεση Kama-Manas έναντι της Τριάδας, με άλλα λόγια «κριτική σκέψη» εναντίον «ψυχής», είναι εργαλεία ελέγχου της σκέψης. Αν κάποιος ελπίζει να προοδεύσει προς το Ιδεώδες, πρέπει να μάθει να μην ακούει το Kama-Manas του, δηλαδή να σβήσει τα εσωτερικά σήματα συναγερμού, να παύσει να αμφιβάλλει, να παύσει να είναι στην άμυνα.

Η σχέση με το σώμα και τις φυσιολογικές του ανάγκες είναι επίσης πεδίο ελέγχου: πρακτικές διαλογισμού, συνεδρίες pranayama, στέρηση ύπνου που θεωρείται πηγή προόδου, πίστη στην απόκτηση υπερφυσικών δυνάμεων, επανάληψη της βεβαιότητας για τη μετενσάρκωση και την αθανασία της ψυχής ως παρακίνηση για φυσική θυσία στην υπηρεσία του Ιδεώδους.

Άλλες λειτουργικές ανωμαλίες με εντυπωσίασαν: δεν προσκλήθηκα σε καμία ετήσια γενική συνέλευση, ούτε ενημερώθηκα για τις συζητήσεις της. Στις δημόσιες ομιλίες που οργανώνονταν σε χώρο ιδιοκτησίας της Νέας Ακρόπολης λεγόταν όμως στο κοινό ότι η αίθουσα παραχωρήθηκε «ευγενικά από το Espace Mouneyra». Συχνά οι προσκεκλημένοι ομιλητές ήταν οι ίδιοι μέλη της Νέας Ακρόπολης από άλλη πόλη, χωρίς να αναφέρεται η σύνδεσή τους με την οργάνωση.

Όταν ο κ. Φερνάντ Σβαρτς μετέβαινε στο Μπορντό για μια διάλεξη, παρουσιαζόταν επίσημα ως αιγυπτιολόγος, χωρίς να αναφέρεται η σχέση του με την οργάνωση. Γιατί να διατηρείται αυτή η αδιαφάνεια, αν όχι για να εμποδίσει το κοινό να υποψιαστεί κάτι, ιδίως για τον κλειστό και κυκλικό χαρακτήρα των αναφορών και των δράσεων; Το σχολείο δήλωνε ότι διδάσκει φιλοσοφία, αλλά ποτέ δεν επρόκειτο να μελετηθούν Ρουσσώ, Καντ ή Σπινόζα, για παράδειγμα. Μία εξαίρεση, πάντως, για τον Νίτσε.

Τέλος, η αυξανόμενη προσωπική επένδυση: ανάμεσα στα βραδινά μαθήματα, τα εργαστήρια Περσέας, την κόλληση αφισών, τις πρόβες για τις διαλέξεις, τις βοήθειες στην κουζίνα ή στο σερβίρισμα, τη συντήρηση των χώρων, την υποδοχή επίτιμων καλεσμένων, την προετοιμασία επερχόμενων τελετών, τα σαββατοκύριακα μελών, τα σαββατοκύριακα Περσέας, είχα δύο ή και τρία ολόκληρα βράδια την εβδομάδα αφιερωμένα στη Νέα Ακρόπολη, και συχνά μια επιπλέον ημέρα. Ήταν ταυτόχρονα εθιστικό και περιοριστικό.

Και να σκεφτεί κανείς ότι τα πρώτα μαθήματα αφορούσαν τον μύθο του σπηλαίου του Πλάτωνα. Τι ειρωνεία: αν ο μύθος έλεγε να βγεις από μια σπηλιά για να φτάσεις στο φως της ημέρας, με τη Νέα Ακρόπολη, όπως φαίνεται από έξω, είναι να φύγεις από μια πρώτη σπηλιά για να καταφύγεις σε μια άλλη.

Θα υπήρχε ακόμη πολλά να πω, αλλά εδώ περιορίστηκα αυστηρά στο να μιλήσω για όσα είδα, άκουσα και βίωσα προσωπικά, για να εγγυηθώ την αυθεντικότητα των λόγων μου.

Φερμένο στο Μπορντό, 04 Φεβρουαρίου 2023